โยบ 7

1"มนุษย์มีงานเหนื่อยยากบนแผ่นดินมิใช่หรือ? และชีวิตเขาเหมือนชีวิตลูกจ้างมิใช่หรือ? 2เหมือนทาสผู้โหยหาร่มเงา และเหมือนลูกจ้างผู้เฝ้าคอยค่าแรง 3เช่นเดียวกัน ข้าได้ส่วนแบ่งเป็นเดือนแห่งความอนิจจัง และคืนแห่งความทุกข์ถูกจัดสรรแก่ข้า 4เมื่อข้านอนลง ข้าว่า 'เมื่อไรหนอข้าจะลุกขึ้น?' แต่กลางคืนก็ยาว และข้าก็พลิกไปพลิกมาจนรุ่งเช้า 5เนื้อของข้าห่มด้วยหนอนและฝุ่น หนังของข้าด้านแข็งและปริออก 6วันคืนของข้าเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ และจบลงอย่างสิ้นหวัง 7"ขอทรงระลึกว่า ชีวิตข้าพระองค์เป็นเพียงลมหายใจ ดวงตาข้าพระองค์จะไม่เห็นสิ่งดีอีกเลย 8ดวงตาที่เคยเห็นข้าพระองค์จะไม่เห็นข้าพระองค์อีกต่อไป ฝ่ายพระเนตรของพระองค์มองหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ก็ไม่อยู่เสียแล้ว 9เมฆจางและหายไปฉันใด ผู้ที่ลงไปยังแดนคนตายก็มิได้ขึ้นมาฉันนั้น 10เขาไม่กลับไปเรือนของเขาอีก และที่อยู่ของเขาก็ไม่รู้จักเขาอีกเลย 11"เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์จึงไม่ยั้งปาก ข้าพระองค์จะพูดด้วยใจระทม ข้าพระองค์จะบ่นด้วยใจขมขื่น 12ข้าพระองค์เป็นทะเล หรือเป็นมังกรหรือ พระองค์จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพระองค์? 13เมื่อข้าพระองค์พูดว่า 'เตียงของข้าจะปลอบโยนข้า ที่นอนของข้าจะผ่อนคลายทุกข์ของข้า' 14พระองค์ก็ทรงทำให้ข้าพระองค์กลัวด้วยความฝัน และทำให้ข้าพระองค์หวาดเสียวด้วยนิมิต 15ข้าพระองค์จึงเลือกที่จะถูกรัดคอตาย ดีกว่าจะเหลือแต่กระดูกอย่างนี้ 16ข้าพระองค์เบื่อชีวิต ข้าพระองค์จะไม่อยู่ค้ำฟ้า ปล่อยข้าพระองค์ตามลำพังเถิด เพราะวันเวลาของข้าพระองค์เป็นแต่เพียงลมหายใจ 17มนุษย์เป็นผู้ใดเล่า พระองค์จึงทรงถือว่าเขาสำคัญนัก และเป็นผู้พระองค์ใส่พระทัย 18ทรงเยี่ยมเขาทุกเช้า ทรงทดสอบเขาทุกขณะ? 19พระองค์จะไม่ละพระเนตรจากข้าพระองค์สักครู่ หรือปล่อยข้าพระองค์ตามลำพัง เพื่อข้าพระองค์จะกลืนน้ำลายได้บ้างเชียวหรือ? 20ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงเฝ้าดูมนุษย์ ถ้าข้าพระองค์ทำบาป ข้าพระองค์ทำอะไรแก่พระองค์เล่า? ทำไมพระองค์จึงทรงทำให้ข้าพระองค์เป็นเป้าหมายของพระองค์? ทำไมข้าพระองค์จึงเป็นภาระแก่พระองค์? 21ทำไมพระองค์ไม่ทรงอภัยการละเมิดของข้าพระองค์ และนำเอาความผิดของข้าพระองค์ไปเสีย? เพราะบัดนี้ข้าพระองค์จะนอนลงในผงคลีดิน พระองค์จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ก็ไม่อยู่เสียแล้ว"

will be added

X\