Iob 29

1Addidit quoque Iob assumens parabolam suam et di xit: 2" Quis mihi tribuat, ut sim iuxta menses pristinos, secundum dies, quibus Deus custodiebat me? 3Quando splendebat lucerna eius super caput meum, et ad lumen eius ambulabam in tenebris. 4Sicut fui in diebus adulescentiae meae, quando familiaris Deus erat in tabernaculo meo, 5quando erat Omnipotens mecum, et in circuitu meo pueri mei, 6quando lavabam pedes meos lacte, et petra fundebat mihi rivos olei. 7Quando procedebam ad portam civitatis et in platea parabam cathedram mihi, 8videbant me iuvenes et abscondebantur, et senes assurgentes stabant. 9Principes cessabant loqui et digitum superponebant ori suo. 10Vocem suam cohibebant duces, et lingua eorum palato suo adhaerebat. 11Auris audiens beatificabat me, et oculus videns testimonium reddebat mihi, 12eo quod liberassem pauperem vociferantem et pupillum, cui non esset adiutor. 13Benedictio perituri super me veniebat, et cor viduae iubilare feci. 14Iustitia indutus sum et vestivi me, sicut vestimento et diademate, iudicio meo. 15Oculus fui caeco et pes claudo; 16pater eram pauperum et causam viri ignoti diligentissime investigabam. 17Conterebam molas iniqui et de dentibus illius auferebam praedam. 18Dicebamque: In nidulo meo moriar et sicut palma multiplicabo dies. 19Radix mea aperta est secus aquas, et ros morabitur in ramis meis. 20Gloria mea semper innovabitur, et arcus meus in manu mea instaurabitur. 21Qui me audiebant, blandiebantur et intenti tacebant ad consilium meum. 22Verbis meis addere nihil audebant, et super illos stillabat eloquium meum. 23Exspectabant me sicut pluviam et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum. 24Si quando ridebam ad eos, non credebant, et lux vultus mei non cadebat in terram. 25Si voluissem ire ad eos, sedebam primus; cumque sederem quasi rex, circumstante exercitu, eram tamen maerentium consolator.

will be added

X\