Genesis 18

1Apparuit autem ei Dominus iuxta Quercus Mambre se denti in ostio tabernaculi sui in ipso fervore diei. 2Cumque elevasset oculos, apparuerunt ei tres viri stantes prope eum. Quos cum vidisset, cucurrit in occursum eorum de ostio tabernaculi et adoravit in terram 3et dixit: "Domine mi, si inveni gratiam in oculis tuis, ne transeas servum tuum; 4afferatur pauxillum aquae, et lavate pedes vestros et requiescite sub arbore. 5Ponamque buccellam panis, et confortate cor vestrum, postea transibitis; idcirco enim declinastis ad servum vestrum". Qui dixerunt: "Fac ut locutus es". 6Festinavit Abraham in tabernaculum ad Saram dixitque: "Accelera, tria sata similae commisce et fac subcinericios panes". 7Ipse vero ad armentum cucurrit et tulit inde vitulum tenerrimum et optimum deditque puero; qui festinavit et coxit illum. 8Tulit quoque butyrum et lac et vitulum, quem coxerat, et posuit coram eis. Ipse vero stabat iuxta eos sub arbore; et comederunt. 9Dixeruntque ad eum: "Ubi est Sara uxor tua?". Ille respondit: "Ecce in tabernaculo est". 10Cui dixit: "Revertens veniam ad te tempore isto, et habebit filium Sara uxor tua". Quo audito, Sara risit ad ostium tabernaculi, quod erat post eum. 11Erant autem ambo senes provectaeque aetatis, et desierant Sarae fieri muliebria. 12Quae risit occulte dicens: "Postquam consenui, et dominus meus vetulus est, voluptas mihi erit?". 13Dixit autem Dominus ad Abraham: "Quare risit Sara dicens: "Num vere paritura sum anus?"". 14Numquid Domino est quidquam difficile? Revertar ad te hoc eodem tempore, et habebit Sara filium ". 15Negavit Sara dicens: "Non risi", timore perterrita. Ille autem dixit: "Non; sed risisti". 16Cum ergo surrexissent inde viri, direxerunt oculos contra Sodomam; et Abraham simul gradiebatur deducens eos. 17Dixitque Dominus: "Num celare potero Abraham, quae gesturus sum, 18cum futurus sit in gentem magnam ac robustissimam, et benedicendae sint in illo omnes nationes terrae? 19Nam elegi eum, ut praecipiat filiis suis et domui suae post se, ut custodiant viam Domini et faciant iustitiam et iudicium, ut adducat Dominus super Abraham omnia, quae locutus est ad eum". 20Dixit itaque Dominus: "Clamor contra Sodomam et Gomorram multiplicatus est, et peccatum eorum aggravatum est nimis. 21Descendam et videbo utrum clamorem, qui venit ad me, opere compleverint an non; sciam". 22Converteruntque se inde viri et abierunt Sodomam; Abraham vero adhuc stabat coram Domino. 23Et appropinquans ait: "Numquid vere perdes iustum cum impio? 24Si forte fuerint quinquaginta iusti in civitate, vere perdes et non parces loco illi propter quinquaginta iustos, si fuerint in eo? 25Absit a te, ut rem hanc facias et occidas iustum cum impio, fiatque iustus sicut impius; absit a te. Nonne iudex universae terrae faciet iudicium?". 26Dixitque Dominus: "Si invenero Sodomae quinquaginta iustos in medio civitatis, dimittam omni loco propter eos". 27Respondensque Abraham ait: "Ecce coepi loqui ad Dominum meum, cum sim pulvis et cinis. 28Quid, si forte minus quinquaginta iustis quinque fuerint? Delebis propter quinque universam urbem?". Et ait: "Non delebo, si invenero ibi quadraginta quinque". 29Rursumque locutus est ad eum: "Si forte inventi fuerint ibi quadraginta?". Ait: "Non percutiam propter quadraginta". 30"Ne, quaeso, inquit, indignetur Dominus meus, si loquar. Si forte ibi inventi fuerint triginta?". Respondit: "Non faciam, si invenero ibi triginta". 31"Ecce, ait, coepi loqui ad Dominum meum. Si forte inventi fuerint ibi viginti? ". Dixit: "Non interficiam propter viginti". 32"Obsecro, inquit, ne irascatur Dominus meus, si loquar adhuc semel. Si forte inventi fuerint ibi decem?". Dixit: "Non delebo propter decem". 33Abiit Dominus, postquam cessavit loqui ad Abraham; et ille reversus est in locum suum.

will be added

X\