II Samuelis 14

1Intellegens autem Ioab filius Sarviae quod cor regis ver sum esset ad Absalom, 2misit Thecuam et tulit inde mulierem sapientem dixitque ad eam: " Lugere te simula et induere veste lugubri et ne ungaris oleo, ut sis quasi mulier plurimo iam tempore lugens mortuum. 3Et ingredieris ad regem et loqueris ad eum sermones huiuscemodi ". Posuit autem Ioab verba in ore eius. 4Itaque, cum ingressa fuisset mulier Thecuites ad regem, cecidit coram eo super terram et adoravit et dixit: " Serva me, rex ". 5Et ait ad eam rex: " Quid causae habes? ". Quae respondit: " Heu, mulier vidua ego sum: mortuus est vir meus. 6Et ancillae tuae erant duo filii, qui rixati sunt adversum se in agro, nullusque erat, qui eos interveniens prohibere posset; et percussit alter alterum et interfecit eum. 7Et ecce consurgens universa cognatio adversum ancillam tuam dicit: "Trade eum, qui percussit fratrem suum, ut occidamus eum pro anima fratris sui, quem interfecit, et deleamus heredem". Et quaerunt exstinguere scintillam meam, quae relicta est, ut non supersit viro meo nomen et reliquiae super terram ". 8Et ait rex ad mulierem: " Vade in domum tuam, et ego iubebo de te ". 9Dixitque mulier Thecuites ad regem: " In me, domine mi rex, iniquitas et in domum patris mei; rex autem et thronus eius sit innocens ". 10Et ait rex: " Qui contradixerit tibi, adduc eum ad me, et ultra non addet ut tangat te ". 11Quae ait: " Recordetur rex Domini Dei sui, ut non augeat ultor sanguinis perniciem, et nequaquam interficiant filium meum ". Qui ait: " Vivit Dominus, quia non cadet de capillis filii tui super terram ". 12Dixit ergo mulier: " Loquatur ancilla tua ad dominum meum regem verbum ". Et ait: " Loquere ". 13Dixitque mulier: " Quare cogitasti istiusmodi rem contra populum Dei? Eo enim quod rex locutus est verbum istud, hoc est quasi delictum, quia rex noluit reducere eiectum suum. 14Omnes morimur et quasi aquae sumus, quae delabuntur in terram, quae non colliguntur; nec tamen vult perire Deus animam, sed retractat cogitans, ne penitus pereat, qui abiectus est. 15Nunc igitur veni, ut loquar ad regem dominum meum verbum hoc, quia populus terruit me. Et dixit ancilla tua: Loquar ad regem, si quo modo faciat rex verbum ancillae suae. 16Nam audiet rex, ut liberet ancillam suam de manu illius, qui vult delere me et filium meum simul de hereditate Dei. 17Dixit ergo ancilla tua: Fiat verbum domini mei regis mihi in quietem. Sicut enim angelus Dei, sic est dominus meus rex, ut audiat et discernat bonum et malum. Et Dominus Deus tuus sit tecum! ". 18Et respondens rex dixit ad mulierem: " Ne abscondas a me verbum, quod te interrogo ". Dixitque mulier: " Loquatur dominus meus rex ". 19Et ait rex: " Numquid manus Ioab tecum est in omnibus istis? ". Respondit mulier et ait: " Per salutem animae tuae, domine mi rex, nec ad dextram nec ad sinistram potest deviari ab omnibus his, quae locutus est dominus meus rex; servus enim tuus Ioab ipse praecepit mihi et ipse posuit in os ancillae tuae omnia verba haec; 20ut verterem figuram rei huius, servus tuus Ioab fecit istud. Tu autem, domine mi, sapiens es, sicut habet sapientiam angelus Dei, ut intellegas omnia, quae fiunt super terram ". 21Et ait rex ad Ioab: " Ecce hoc facio; vade igitur et revoca puerum Absalom ". 22Cadensque Ioab super faciem suam in terram adoravit et benedixit regi. Et dixit Ioab: " Hodie intellexit servus tuus quia inveni gratiam in oculis tuis, domine mi rex; fecisti enim sermonem servi tui ". 23Surrexit ergo Ioab et abiit in Gesur et adduxit Absalom in Ierusalem. 24Dixit autem rex: " Revertatur in domum suam et faciem meam non videat ". Reversus est itaque Absalom in domum suam et faciem regis non vidit. 25Porro sicut Absalom vir non erat pulcher in omni Israel, qui valde laudaretur, a vestigio pedis usque ad verticem non erat in eo ulla macula. 26Et quando tondebatur capillus — semel autem in anno tondebatur, quia gravabat eum caesaries — ponderabat capillos capitis sui ducentis siclis pondere regio. 27Nati sunt autem Absalom filii tres et filia una, nomine Thamar, eleganti forma. 28Mansitque Absalom Ierusalem duobus annis et faciem regis non vidit. 29Misit itaque ad Ioab, ut mitteret eum ad regem; qui noluit venire ad eum. Cumque secundo misisset, et ille noluisset venire, 30dixit servis suis: " Videte agrum Ioab iuxta agrum meum habentem messem hordei; ite igitur et succendite eum igni ". Succenderunt ergo servi Absalom segetem igni. Et venientes servi Ioab, scissis vestibus suis, dixerunt: " Succenderunt servi Absalom agrum igni! ". 31Surrexitque Ioab et venit ad Absalom in domum eius et dixit: " Quare succenderunt servi tui segetem meam igni? ". 32Et respondit Absalom ad Ioab: " Misi ad te obsecrans, ut venires ad me, et mitterem te ad regem, ut diceres ei: "Quare veni de Gesur? Melius mihi erat adhuc ibi esse". Obsecro ergo, ut videam faciem regis; quod si est in me iniquitas, interficiat me ". 33Ingressus Ioab ad regem nuntiavit ei. Vocatusque Absalom intravit ad regem et adoravit super faciem in terra coram eo; osculatusque est rex Absalom.

will be added

X\