ЛУКА 18

1Аны кибик, умут юзмей хар заманда тилек этип турургъа керекди деп, алагъа бу оюм берген таурухну айтды: 2«Бир шахарда, Аллахдан да къоркъмагъан, адамладан да уялмагъан бир сюдю болгъанды. 3Ол шахарда уа бир башсыз къатын болгъанды, сора ол, сюдюге келип: „Манга зулму этген адамдан мени къоруула“ деп тилеп тургъанды. 4Алай болгъанлыкъгъа сюдю кёп заманны унамай тургъанды. Ахырында уа кеси-кесине: „Мен Аллахдан да къоркъмай, адамладан да уялмай эсем да, 5Бу башсыз къатын манга тынчлыкъ бермегени ючюн, аны къоруулайым. Алайсыз, ол, келе-келе, мени жанымдан бездирир“ дегенди», – деди. 6Сора Раббий: «Тюзлюксюз сюдюню не айтханын эшитемисиз? 7Аллах а, кече да, кюн да, Андан тилек этип тургъан, Кесини сайлагъанларын къорууларыкъ тюйюлмюдю? Аланы кёп заман сакълатырыкъмыды? 8Кёп турмай, аланы къоруулар деп айта ма сизге. Алай а Адам Улу келгенинде жер юсюнде ийман табармы экен?» – деди. 9Башхаланы сансыз этип, кеслерине уа тюзлюклюлебиз деп базыннган бир къауумлагъа да бу оюм берген таурухну айтды: 10«Эки адам, тилек этерге, табыныучу юйге баргъандыла: бири – фарисей, экинчиси уа – жасакъ жыйыучу. 11Фарисей, туруп, кеси-кесинден: „Аллах! Мен, башха адамлача тонаучу, ётюрюкчю, зийна этиучю неда бу жасакъ жыйыучуча болмагъаным ючюн, Санга шукур этеме. 12Ыйыкъдан эки кере ораза тутама, битеу алгъан хайырымдан он юлюшден бирин береме“ деп тилек этгенди. 13Жасакъ жыйыучу уа, узакъда тохтап, кёзюн кёкге кётюрюрге окъуна базынмагъанды, алай а, кесини кёкюрегин тюетюе: „Аллах! Мен гюняхлыгъа жазыкъсын!“ деп тургъанды. 14Сизге айтама: фарисейден эсе, бу бегирек ариуланып, юйюне къайтханды. Нек десегиз кеси-кесин кётюрген хар адам чёкдюрюлюр, кесин чёкдюрген а кётюрюлюр», – деди. 15Иссагъа гитче сабийлени келтирип, алагъа тиерин тилей эдиле; сохтала уа, муну кёрюп, аланы къоймай эдиле. 16Исса уа, сабийлени къатына чакъырып: «Сабийлени манга келирге къоюгъуз, алагъа чырмау этмегиз! Нек десегиз Аллахны Патчахлыгъы аллайланыкъыды. 17Кертисин айтама сизге, Аллахны Патчахлыгъын сабийча къабыл этмеген адам анга кирлик тюйюлдю», – деди. 18Сора таматалыкъ этгенледен биреу Анга: «Ахшы Устаз! Ёмюрлюк жашаудан юлюшлю болур ючюн, мен не этейим?» – деп сорду. 19Исса анга: «Сен Манга ахшы деп нек айтаса? Бир Аллахдан башха биреу да тюйюлдю ахшы. 20Фарызланы билесе: зийна этме; адам ёлтюрме; урлама; жалгъан шагъатлыкъ этме; атанга бла ананга хурмет эт», – деди. 21Ол а: «Быланы барын да мен жашлыгъымдан бери тутханма», – деди. 22Муну эшитип, Исса анга: «Энтда бир зат жетишмейди санга: битеу болгъан затынгы сат да, (ахчасын) факъырлагъа юлеш, алай бла сени хазнанг кёкледе болур. Сора кел да, Мени ызымдан жюрю», – деди. 23Ол а, муну эшитип, бек мудах болду, нек десегиз бек бай эди. 24Исса, аны мудах болгъанын кёрюп: «Байлыкълары болгъанлагъа Аллахны Патчахлыгъына кирирге къалай къыйынды! 25Бай адамгъа Аллахны Патчахлыгъына киргенден эсе, тюеге ийнени кёзюнден ётген тынчды», – деди. 26Муну эшитгенле: «Сора ким къутулаллыкъды?» – дедиле. 27Исса уа: «Адамлагъа амал болмагъаннга Аллахны амалы барды», – деди. 28Петер а: «Ма, биз, барын да къоюп, Сени ызынгдан тебирегенбиз», – деди. 29Исса алагъа: «Кертисин айтама сизге, Аллахны Патчахлыгъы ючюн юйюн, неда ата-анасын, неда къарындашларын, неда эгечлерин, неда къатынын, неда сабийлерин къойгъан хар адам 30Бу заманда андан да кёп, келлик ёмюрде да ёмюрлюк жашау аллыкъды», – деди. 31Исса, кесини онеки сохтасын бир жанына чакъырып, алагъа: «Ма, биз Иерусалимге барабыз, Адам Улуну юсюнден файгъамбарланы битеу жазгъанлары толлукъдула. 32Нек десегиз Аны мажюсюлеге берликдиле, Аны хыликкя этерикдиле, сансыз этерикдиле, юсюне тюкюрлюкдюле, 33Аны тюерикдиле эм ёлтюрлюкдюле. Ол а ючюнчю кюн тиргизилликди», – деди. 34Сохтала уа андан бир зат да ангыламадыла. Бу сёзле алагъа жашырын эдиле, ала айтылгъанлагъа тюшюнмедиле. 35Исса Иерихоннга жууукълашхан заманда уа, бир сокъур, садакъа тилей, жол жанында олтура эди. 36Сора аны къаты бла халкъ озуп баргъанын эшитип: «Бу неди?» – деп сорду. 37Анга «Назаретли Исса келеди», – деп айтдыла. 38Сора ол: «Дауут Улу Исса! Манга жазыкъсын!» – деп къычырды. 39Алда баргъанла аны, тын деп, тохтатыргъа кюрешдиле, ол а: «Дауут Улу, манга жазыкъсын!» – деп андан да бек къычыра эди. 40Исса тохтап, аны Кесини къатына келтирирге буюрду. Сора ол Иссаны къатына келгенде, Исса анга: 41«Сен Менден не тилейсе?» – деп сорду. Ол: «Раббий! Мени кёзлерим кёрсюнле», – деди. 42Исса анга: «Кёрсюнле! Сени ийманынг сени къутхарды», – деди. 43Сора ол олсагъатдан кёрюп башлады эм Аллахха махтау сала, Иссаны ызындан тебиреди. Битеу халкъ да, муну кёрюп, Аллахха махтау берди.

will be added

X\