1 ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកម៉ូសេនៅវាលទំនាបស្រុកម៉ូអាប់ ក្បែរទន្លេយ័រដាន់ទល់មុខនឹងក្រុងយេរីខូ ដូចតទៅ៖ 2 «ចូរបង្គាប់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល អោយប្រគល់ទីក្រុងដែលស្ថិតនៅលើទឹកដីជាចំណែកមត៌ករបស់ខ្លួន អោយពួកលេវីរស់នៅផង ហើយក៏ត្រូវប្រគល់ដីនៅជុំវិញក្រុងទាំងនោះអោយពួកលេវីដែរ។ 3 ដូច្នេះ ពួកគេនឹងមានក្រុងសំរាប់រស់នៅ ហើយមានដីសំរាប់ហ្វូងសត្វ និង សំរាប់សត្វពាហនៈឯទៀតៗ ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពួកគេ។ 4 ចូរវាស់ដីជុំវិញទីក្រុងប្រគល់អោយពួកគេ ដោយគិតចាប់ពីកំពែងក្រុងចេញទៅក្រៅប្រវែងមួយពាន់ហត្ថ។ 5 រីឯក្បាលដីនៅខាងក្រៅទីក្រុង ប៉ែកខាងកើតត្រូវវាស់ប្រវែងពីរពាន់ហត្ថ ប៉ែកខាងត្បូងប្រវែងពីរពាន់ហត្ថ ប៉ែកខាងលិចប្រវែងពីរពាន់ហត្ថ ប៉ែកខាងជើងប្រវែងពីរពាន់ហត្ថ។ នេះជាដីដែលនៅជុំវិញក្រុងរបស់ពួកគេ ហើយទីក្រុងត្រូវស្ថិតនៅចំកណ្តាលដីនោះ។ 6 ក្រុងដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រគល់អោយ ពួកលេវី មានក្រុងសំរាប់ជាជំរកដល់អ្នកដែលសម្លាប់គេ ចំនួនប្រាំមួយ និង ក្រុងឯទៀតៗចំនួនសែសិបពីរ។ 7 សរុបចំនួនក្រុងដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រគល់អោយពួកលេវី មានទាំងអស់សែសិបប្រាំបី ព្រមទាំងដីដែលនៅជុំវិញក្រុងទាំងនោះផង។ 8 កុលសម្ព័ន្ធនីមួយៗនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រូវប្រគល់ក្រុងអោយពួកលេវីច្រើនឬ តិច តាមទំហំទឹកដីដែលខ្លួនបានទទួលជាចំណែកមត៌ក គឺកុលសម្ព័ន្ធដែលមានទឹកដីធំ ត្រូវប្រគល់អោយច្រីនកុលសម្ព័ន្ធដែលមានទឹកដីតូច ត្រូវប្រគល់អោយតិច»។ 9 ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល មកកាន់លោកម៉ូសេថា៖ 10 «ចូរប្រាប់កូនចៅអ៊ីស្រាអែល ដូចតទៅ : ពេលណាអ្នករាល់គ្នាឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ចូលទៅក្នុងស្រុកកាណានរួចហើយ 11 ចូរជ្រើសរើសយកក្រុងខ្លះធ្វើក្រុងជំរកសំរាប់អោយអ្នកដែលសម្លាប់គេ ដោយអចេតនា រត់មកជ្រកកោន។ 12 ក្រុងទាំងនោះ ជាជំរកការពារអ្នករាល់គ្នាអោយរួចពីអ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹក។ ធ្វើដូច្នេះអ្នកសងសឹកមិនប្រហារជីវិតអ្នកដែលសម្លាប់គេមុនពេលសហគមន៍កាត់ក្តីឡើយ។ 13 ក្នុងចំណោមក្រុងដែលអ្នករាល់គ្នាប្រគល់អោយពួកលេវីនោះ ត្រូវយកក្រុងប្រាំមួយធ្វើជាក្រុងជំរក។ 14 ក្រុងជំរកបីត្រូវស្ថិតនៅខាងកើតទន្លេយ័រដាន់ ក្រុងបីទៀតនៅក្នុងស្រុកកាណាន។ 15 ប្រសិនបើជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឬ ជនបរទេសដែលស្នាក់នៅជាបណ្តោះអាសន្នជាមួយអ្នករាល់គ្នាបានសម្លាប់នរណាម្នាក់ ដោយអចេតនា គេអាចរត់មកជ្រកកោនក្នុងក្រុងទាំងប្រាំមួយនេះ។ 16 ប្រសិនបើបុរសម្នាក់យករបស់អ្វីមួយធ្វើពីដែក វាយអ្នកដទៃ រហូតដល់ស្លាប់ អ្នកនោះជាឃាតក ហើយឃាតកត្រូវទទួលទោស ប្រហារជីវិត។ 17 ប្រសិនបើគេយកដុំថ្មវាយអ្នកដទៃរហូតដល់ស្លាប់ អ្នកនោះជាឃាតក ហើយឃាតកត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិត។ 18 ប្រសិនបើគេយករបស់អ្វីមួយធ្វើពីឈើ វាយអ្នកដទៃ រហូតដល់ស្លាប់ អ្នកនោះជាឃាតក ហើយឃាតកត្រូវទទួលទោសប្រហារជីវិត។ 19 អ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹកត្រូវសម្លាប់ឃាតកនោះ គឺនៅពេលណាចាប់ឃាតកបានត្រូវតែសម្លាប់ចោល។ 20 ប្រសិនបើបុរសណាម្នាក់ច្រានអ្នកដទៃ ដោយកំហឹង ឬ យករបស់អ្វីមួយគប់ទៅលើគេ ដោយបានគិតជាមុន បណ្តាលអោយគេស្លាប់ 21 ឬប្រសិនបើអ្នកនោះលើកដៃវាយអ្នកដទៃ ដោយស្អប់ បណ្តាលអោយគេស្លាប់ អ្នកដែលសម្លាប់គេត្រូវតែទទួលទោសប្រហារជីវិត ព្រោះអ្នកនោះជាឃាតក។ អ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹកត្រូវសម្លាប់ឃាតកនោះ នៅពេលចាប់គេបាន។ 22 ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើបុរសណាម្នាក់ច្រានអ្នកដទៃ ដោយអចេតនា និង ដោយគ្មានបំណងអាក្រក់ ឬ ប្រសិនបើគាត់ចោលរបស់អ្វីមួយទៅលើគេ ដោយពុំបានគិតគូរជាមុន 23 ឬ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើអោយថ្មធ្លាក់ទៅលើគេ បណ្តាលអោយស្លាប់ តែគាត់ធ្វើដោយមិនបានដឹង ហើយក៏គ្មានទំនាស់ ឬ មានគំនិតអាក្រក់ចំពោះជនរងគ្រោះទេនោះ 24 សហគមន៍ត្រូវសំរុះសំរួលអ្នកដែលធ្វើអោយគេស្លាប់ និង អ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹកតាមវិន័យស្តីអំពីករណីនេះ។ 25 សហគមន៍ត្រូវរំដោះអ្នកដែលធ្វើអោយគេស្លាប់នោះពីកណ្តាប់ដៃរបស់អ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹក។ សហគមន៍ត្រូវនាំអ្នកនោះវិលត្រឡប់ទៅក្រុងជំរក ដែលខ្លួនបានរត់ទៅជ្រក ហើយរស់នៅក្នុងក្រុងនោះ រហូតដល់ពេលមហាបូជាចារ្យ ដែលបានតែងតាំងដោយប្រេងសក្ការៈ ទទួលមរណភាព។ 26 ប្រសិនបើអ្នកសម្លាប់គេចេញទៅក្រៅទីក្រុងដែលខ្លួនរត់ទៅជ្រក 27 ហើយប្រសិនបើអ្នកដែលមានសិទ្ធិសងសឹក ជួបគាត់នៅខាងក្រៅទីក្រុងជំរក រួចសម្លាប់គាត់ អ្នកសងសឹកនោះគ្មានទោសអ្វីចំពោះឃាតកម្មនេះទេ។ 28 អ្នកសម្លាប់គេត្រូវរស់នៅក្នុងក្រុងជំរក រហូតដល់មហាបូជាចារ្យទទួលមរណភាព។ ក្រោយពេលមហាបូជាចារ្យទទួលមរណភាពផុតទៅ ទើបអ្នកសម្លាប់គេអាចវិលត្រឡប់ទៅលំនៅដ្ឋានរបស់ខ្លួនវិញបាន។ 29 អ្នករាល់គ្នាត្រូវអនុវត្តតាមវិន័យនេះ ទុកជាច្បាប់គ្រប់ជំនាន់ និង គ្រប់ទីកន្លែងដែលអ្នករាល់គ្នារស់នៅ។ 30 គ្រប់ឃាតកម្ម គេសម្លាប់ឃាតក បាន នៅពេលមានសាក្សីជាច្រើនដឹងឮ។ ប៉ុន្តែ បើមានសាក្សីតែម្នាក់ គេមិនអាចកាត់ទោសប្រហារជីវិតនរណាបានឡើយ។ 31 មិនត្រូវទទួលប្រាក់ ដើម្បីលោះជីវិតឃាតកណាម្នាក់ដែលគេកាត់ទោសប្រហារជីវិតឡើយ អ្នកនោះត្រូវតែស្លាប់។ 32 មិនត្រូវទទួលប្រាក់លោះជីវិតអ្នកនោះ ហើយបើកអោយគេទៅរស់នៅក្នុងក្រុងជំរក រួចវិលត្រឡប់មកស្រុករបស់ខ្លួនវិញ ក្រោយមរណភាពរបស់មហាបូជាចារ្យ។ 33 មិនត្រូវធ្វើអោយស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាទៅរស់នៅក្លាយជាសៅហ្មងឡើយ ដ្បិតការបង្ហូរឈាមបណ្តាលអោយស្រុកទៅជាសៅហ្មង។ កុំយកអ្វីផ្សេងទៀតមកជំរះស្រុកអោយរួចពីភាពសៅហ្មង ព្រោះតែការបង្ហូរឈាមក្រៅពីឈាមរបស់ឃាតក។ 34 កុំធ្វើអោយស្រុកដែលអ្នករាល់គ្នាចូលទៅរស់នៅ ក្លាយទៅជាសៅហ្មងឡើយ។ យើងក៏នៅក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាដែរដ្បិតយើងជាព្រះអម្ចាស់ដែលស្ថិតនៅជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។
