Matthew - ម៉ាថាយ 5

1កាល បាន ឃើញ ហ្វូង មនុស្ស ទ្រង់ ក៏ យាង ឡើង ទៅ លើ ភ្នំ រួច កាល បាន គង់ ចុះ ហើយ នោះ ពួក សិស្ស ចូល មក ឯ ទ្រង់ 2ហើយ ទ្រង់ បើក ព្រះ‌ឱស្ឋ បង្រៀន គេ ថា 3មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល មាន សេចក្តី កំសត់ខាង ឯ វិញ្ញាណ ដ្បិត នគរ ស្ថាន‌សួគ៌ ជា របស់ ផង អ្នក ទាំង នោះ 4មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល យំ សោក ដ្បិត អ្នក ទាំង នោះ នឹង បាន សេចក្តី កំសាន្ត ចិត្ត 5មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល ស្លូត‌ត្រង់ ដ្បិត អ្នក ទាំង នោះ នឹង គ្រង ផែន‌ដី ជា មរដក 6មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល ស្រេក ឃ្លាន នូវ សេចក្តី សុចរិត ដ្បិត អ្នក ទាំង នោះ នឹង បាន ឆ្អែត 7មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល មាន ចិត្ត មេត្តា‌ករុណា ដ្បិត អ្នក ទាំង នោះ នឹង បាន សេចក្តី មេត្តា‌ករុណា វិញ 8មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល មាន ចិត្ត បរិសុទ្ធ ដ្បិត អ្នក ទាំង នោះ នឹង បាន ឃើញ ព្រះ 9មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល ផ្សះ‌ផ្សា គេ ដ្បិត អ្នក ទាំង នោះ នឹង បាន ហៅ ជា កូន របស់ ព្រះ 10មាន ពរ ហើយ អស់ អ្នក ដែល ត្រូវ គេ បៀត‌បៀន ដោយ ព្រោះ សេចក្តី សុចរិត ដ្បិត នគរ ស្ថាន‌សួគ៌ ជា របស់ ផង អ្នក ទាំង នោះ 11អ្នក រាល់ គ្នា មាន ពរ ក្នុង កាល ដែល គេ ជេរ បៀត‌បៀន ហើយ និយាយ បង្ខុស គ្រប់ ទាំង សេចក្តី អាក្រក់ ពី អ្នក រាល់ គ្នា ដោយ ព្រោះ ខ្ញុំ 12ចូរ មាន ចិត្ត អំណរ ហើយ រីក‌រាយ ជា ខ្លាំង ចុះ ដ្បិត អ្នក រាល់ គ្នា មាន រង្វាន់ ជា ធំ នៅ ឯ ស្ថាន‌សួគ៌ ពី ព្រោះ គេ ក៏ បាន ធ្វើ ទុក្ខ ដល់ ពួក ហោរា ដែល នៅ មុន អ្នក រាល់ គ្នា បែប ដូច្នោះ ដែរ។ 13អ្នក រាល់ គ្នា ជា អំបិល នៃ ផែន‌ដី បើ អំបិល បាត់ ជាតិ ប្រៃ ហើយ នោះ តើ នឹង យក អ្វី ដើម្បី ធ្វើ ឲ្យ ប្រៃ ឡើង វិញ បាន ជា របស់ គ្មាន ប្រយោជន៍ ទៀត សោះ មាន តែ បោះ បង់ ចោល ទៅ ក្រៅ ឲ្យ មនុស្ស ដើរ ជាន់ ប៉ុណ្ណោះ 14អ្នក រាល់ គ្នា ជា ពន្លឺ នៃ លោកីយ៍ ឯ ទី ក្រុង ណា ដែល នៅ លើ ភ្នំ នោះ លាក់ មិន កំបាំង ទេ 15ក៏ គ្មាន អ្នក ណា អុជ ចង្កៀង យក ទៅ ដាក់ ក្រោម ថាំង ដែរ គេ តែង ដាក់ លើ ជើង ចង្កៀង វិញ នោះ ទើប ភ្លឺ ដល់ អ្នក ដែល នៅ ក្នុង ផ្ទះ ទាំង អស់ គ្នា 16ដូច្នេះ ចូរ ឲ្យ ពន្លឺ របស់ អ្នក រាល់ គ្នា បាន ភ្លឺ នៅ មុខ មនុស្ស លោក យ៉ាង នោះ ដែរ ដើម្បី ឲ្យ គេ ឃើញ ការ ល្អ ដែល អ្នក រាល់ គ្នា ប្រព្រឹត្ត រួច សរសើរ‌ដំកើង ដល់ ព្រះ‌វរ‌បិតា នៃ អ្នក រាល់ គ្នា ដែល គង់ នៅ ស្ថាន‌សួគ៌។ 17កុំ ឲ្យ គិត ស្មាន ថា ខ្ញុំ មក ដើម្បី នឹង លើក ក្រឹត្យ‌វិន័យ ឬ ទំនាយ ពួក ហោរា ចោល ឡើយ ខ្ញុំ មិន មែន មក នឹង លើក ចោល ទេ គឺ មក នឹង ធ្វើ ឲ្យ សំរេច វិញ 18ដ្បិត ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ជា ប្រាកដ ថា នឹង គ្មាន បាំង ឈើ ១ ឬ ក្បៀស ១ នៅ ក្នុង ក្រឹត្យ‌វិន័យ ត្រូវ បាត់ ឡើយ ដរាប ដល់ កាល ណា មេឃ និង ផែន‌ដី បាន កន្លង បាត់ ទៅ គឺ ទាល់ តែ សេចក្តី ទាំង អស់ បាន សំរេច ដោយ សព្វ គ្រប់ 19ដូច្នេះ អ្នក ណា ដែល នឹង រំលង បទ ណា មួយ សូម្បី យ៉ាង តូច បំផុត ក្នុង បញ្ញត្ត ទាំង នេះ ហើយ បង្រៀន មនុស្ស ឲ្យ ធ្វើ ដូច្នោះ ដែរ នោះ នឹង ត្រូវ ហៅ ជា អ្នក តូច បំផុត ក្នុង នគរ ស្ថាន‌សួគ៌ តែ អ្នក ណា ដែល កាន់ តាម ហើយ បង្រៀន ចំពោះ បញ្ញត្ត ទាំង នេះ នោះ នឹង បាន ហៅ ជា អ្នក ធំ ក្នុង នគរ ស្ថាន‌សួគ៌ វិញ 20ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា បើ សេចក្តី សុចរិត របស់ អ្នក រាល់ គ្នា មិន លើស ពី សេចក្តី សុចរិត នៃ ពួក អាចារ្យ និង ពួក ផារី‌ស៊ី ទេ នោះ អ្នក រាល់ គ្នា នឹង ចូល ទៅ ក្នុង នគរ ស្ថាន‌សួគ៌ ពុំ បាន ឡើយ។ 21អ្នក រាល់ គ្នា បាន ឮ សេចក្តី ដែល សំដែង ដល់ មនុស្ស ពី បុរាណ ថា«កុំ ឲ្យ សំឡាប់ មនុស្ស ឲ្យ សោះ» បើ អ្នក ណា សំឡាប់ មនុស្ស នោះ ក្រែង ត្រូវ ជាប់ ជំនុំ ជំរះ ហើយ 22តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ដូច្នេះ វិញ ថា សូម្បី តែ អ្នក ណា ដែល ខឹង នឹង បង ប្អូន នោះ ក្រែង ត្រូវ ជាប់ ជំនុំ ជំរះ ដែរ ហើយ អ្នក ណា ដែល ស្តីឲ្យ បង ប្អូន ថា «អា ចោល‌ម្សៀត» នោះ ក្រែង ពួក ក្រុម ជំនុំ ធ្វើ ទោស តែ ចំណែក អ្នក ណា ដែល ថា «អា ឆ្កួត» នោះ ក្រែង ធ្លាក់ ទៅ ក្នុង ភ្លើង នរក 23ដូច្នេះ បើ កាល ណា អ្នក នាំ យក ដង្វាយ មក ដល់ អាសនា ហើយ នៅ ទី នោះ អ្នក នឹក ឃើញ ថា បង ប្អូន ណា មាន ហេតុ អ្វី ទាស់ នឹង អ្នក 24នោះ ត្រូវ ទុក ដង្វាយ របស់ អ្នក នៅ មុខ អាសនា ហើយ ទៅ រក ជា នឹង បង ប្អូន ជា មុន សិន រួច សឹម មក ថ្វាយ ដង្វាយ អ្នក ចុះ 25ចូរ ឲ្យ អ្នក ជា ស្រុះ ស្រួល នឹង អ្នក ដើម ចោទ វិញ ជា ប្រញាប់ ដែល កំពុង តែ ដើរ តាម ផ្លូវ ជា មួយ គ្នា ក្រែង គេ បញ្ជូន អ្នក ទៅ ឯ ចៅ‌ក្រម ហើយ ចៅ‌ក្រម ប្រគល់ អ្នក ទៅ នាយ ភូមិ ឃុំ រួច អ្នក ត្រូវ ជាប់ គុក 26ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក ជា ប្រាកដ ថា ដែល អ្នក នៅ ខ្វះ តែ ១ សេន នឹង សង គេ ឲ្យ គ្រប់ នោះ នឹង ចេញ ពី ទី នោះ មិន រួច ឡើយ។ 27អ្នក រាល់ គ្នា បាន ឮ សេចក្តី ដែល សំដែង ពី ដើម ថា «កុំ ផិត ឲ្យ សោះ» 28ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា សូម្បី តែ អ្នក ណា ដែល គ្រាន់ តែ ក្រឡេក ឃើញ ស្ត្រី ហើយ មាន ដំរេក សំរើប ចង់ បាន នោះ ឈ្មោះ ថា បាន ប្រព្រឹត្ត សេចក្តី កំផិត នឹង នាង នោះ នៅ ក្នុង ចិត្ត ខ្លួន ហើយ 29បើ ភ្នែក ស្តាំ អ្នក នាំ ឲ្យ រវាត ចិត្ត នោះ ចូរ ខ្វេះ ចេញ បោះ ចោល ទៅ ដ្បិត ដែល ភ្នែក អ្នក ១ ត្រូវ វិនាស នោះ មាន ប្រយោជន៍ ជា ជាង ឲ្យ រូប‌កាយ ទាំង មូល ត្រូវ បោះ ទៅ ក្នុង នរក 30ហើយ បើ ដៃ ស្តាំ អ្នក នាំ ឲ្យ រវាត ចិត្ត នោះ ចូរ កាត់ ចេញ បោះ ចោល ទៅ ដ្បិត ដែល ដៃ អ្នក ម្ខាង ត្រូវ វិនាស នោះ មាន ប្រយោជន៍ ជា ជាង ឲ្យ រូប‌កាយ ទាំង មូល ត្រូវ បោះ ទៅ ក្នុង នរក។ 31មាន សេចក្តី ថ្លែង ទុក មក ទៀត ថា អ្នក ណា ដែល ចង់ លែង ប្រពន្ធ នោះ មាន តែ ឲ្យ សំបុត្រ លះ លែង ដល់ នាង 32ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា ស្ត្រី ណា ដែល មិន ផិត ប្តី បើ ប្តី នោះ លែង ចេញ នោះ ឈ្មោះ ថា បាន ធ្វើ ឲ្យ នាង ទៅ ជា ស្រី សំផឹង ហើយ បើ អ្នក ណា យក ស្ត្រី ដែល ប្តី លែង ធ្វើ ជា ប្រពន្ធ អ្នក នោះ ហៅ ថា ប្រព្រឹត្ត សេចក្តី កំផិត ដែរ។ 33មួយ ទៀត អ្នក រាល់ គ្នា បាន ឮ សេចក្តី ដែល សំដែង មក ដល់ មនុស្ស ពី ដើម ថា «កុំ ឲ្យ ស្បថ កុហក ឡើយ គឺ ត្រូវ ឲ្យ ធ្វើ សំរេច តាម គ្រប់ ទាំង សេចក្តី ដែល ស្បថ នឹង ព្រះ‌អម្ចាស់» 34ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា កុំ ឲ្យ ស្បថ ឲ្យ សោះ ទោះ នឹង ស្ថាន‌សួគ៌ ក្តី ព្រោះ ជា បល្ល័ង្ក នៃ ព្រះ 35ទោះ នឹង ផែន‌ដី ក្តី ព្រោះ ជា កំណល់ កល់ ព្រះ‌បាទ ទ្រង់ ទោះ នឹង ក្រុង យេរូ‌សា‌ឡឹម ក្តី ព្រោះ ជា ក្រុង នៃ ស្តេច ធំ 36ក៏ កុំ ឲ្យ ស្បថ នឹង ក្បាល អ្នក ដែរ ពី ព្រោះ អ្នក នឹង ធ្វើ ឲ្យ សក់ ១ សរសៃ ត្រឡប់ ទៅ ជា ស ឬ ជា ខ្មៅ ពុំ បាន ទេ 37ត្រូវ ឲ្យ ចេញ សំដី ថា តែ មែនៗ ឬ ទេៗ ប៉ុណ្ណោះ សេចក្តី ណា ដែល លើស អំពី នោះ ទៅ នោះ មក តែ ពី អា កំណាច ទេ។ 38អ្នក រាល់ គ្នា បាន ឮ សេចក្តី ដែល ថ្លែង ទុក ថា «ភ្នែក ឲ្យ ធួន នឹង ភ្នែក ហើយ ធ្មេញ ឲ្យ ធួន នឹង ធ្មេញ» 39ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា កុំ ឲ្យ តតាំង នឹង អំពើ អាក្រក់ ឡើយ បើ អ្នក ណា ទះ កំផ្លៀង ស្តាំ នៃ អ្នក នោះ ត្រូវ តែ បែរ កំផ្លៀង ម្ខាង ទៅ ឲ្យ ទៀត 40បើ អ្នក ណា ប្តឹង ចង់ យក អាវ ខ្លី របស់ អ្នក នោះ ត្រូវ បើក ឲ្យ គេ យក ទាំង អាវ វែង ផង 41បើ អ្នក ណា បង្ខំ ឲ្យ អ្នក ទៅ អស់ ១ យោជន៍ នោះ ចូរ ទៅ ជា មួយ នឹង គេ ដល់ ២ យោជន៍ ផង 42ចូរ ឲ្យ ដល់ អ្នក ណា ដែល សូម ហើយ កុំ ឲ្យ គេច ចេញ ពី អ្នក ណា ដែល ចង់ ខ្ចី អ្នក ឡើយ។ 43អ្នក រាល់ គ្នា បាន ឮ សេចក្តី ដែល ថ្លែង ទុក មក ថា «ចូរ ស្រឡាញ់ អ្នក ជិត ខាង ឯង តែ ស្អប់ ខ្មាំង‌សត្រូវ ឯង វិញ» 44ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ ថា ត្រូវ ស្រឡាញ់ ពួក ខ្មាំង‌សត្រូវ ត្រូវ ឲ្យ ពរ ដល់ អ្នក ណា ដែល ប្រទេច ផ្តាសា ត្រូវ ប្រព្រឹត្ត ល្អ នឹង អ្នក ណា ដែល ស្អប់ អ្នក រាល់ គ្នា ហើយ ត្រូវ អធិស្ឋាន ឲ្យ អ្នក ណា ដែល ធ្វើ ទុក្ខ បៀត‌បៀន ដល់ អ្នក រាល់ គ្នា វិញ 45ដើម្បី ឲ្យ បាន ធ្វើ ជា កូន របស់ ព្រះ‌វរ‌បិតា នៃ អ្នក រាល់ គ្នា ដែល គង់ នៅ ស្ថាន‌សួគ៌ ព្រោះ ទ្រង់ ធ្វើ ឲ្យ ថ្ងៃ របស់ ទ្រង់ រះ ឡើង បំភ្លឺ ទាំង មនុស្ស អាក្រក់ និង មនុស្ស ល្អ ហើយ ទ្រង់ បង្អុរ ឲ្យ ភ្លៀង ធ្លាក់ មក លើ ទាំង មនុស្ស សុចរិត និង មនុស្ស ទុច្ចរិត ផង 46ដ្បិត បើ អ្នក រាល់ គ្នា ស្រឡាញ់ តែ អស់ អ្នក ណា ដែល ស្រឡាញ់ ដល់ ខ្លួន នោះ តើ បាន បំណាច់ អ្វី ឯ ពួក អ្នក យក ពន្ធ តើ គេ មិន ប្រព្រឹត្ត ដូច្នេះ ដែរ ទេ ឬ អី 47ហើយ បើ អ្នក រាល់ គ្នា គំនាប់ តែ បង ប្អូន អ្នក ប៉ុណ្ណោះ នោះ តើ បាន ធ្វើ អ្វី ប្លែក ពី គេ ឯ ពួក សាសន៍ ដទៃ តើ មិន ប្រព្រឹត្ត ដូច គ្នា ទេ ឬ អី 48ដូច្នេះ ចូរ ឲ្យ អ្នក រាល់ គ្នា បាន គ្រប់ លក្ខណ៍ ដូច ព្រះ‌វរ‌បិតា នៃ អ្នក ដែល គង់ នៅ ស្ថាន‌សួគ៌ ទ្រង់ គ្រប់ លក្ខណ៍ ដែរ។


Copyright
Learn More

will be added

X\