Mark - ម៉ាកុស 12

1ទ្រង់ ក៏ ចាប់ តាំង មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ គេ ជា ពាក្យ ប្រៀប ប្រដូច ថា មាន មនុស្ស ម្នាក់ ដែល ដាំ ចំការ ទំពាំង‌បាយ‌ជូរ គាត់ បាន ធ្វើ របង ព័ទ្ធ ជុំ‌វិញ ព្រម ទាំង ជីក ទី ជាន់ ផ្លែ និង សង់ ប៉ម ហើយ ប្រវាស់ ទៅ ឲ្យ ពួក អ្នក ធ្វើ ចំការ រួច ចេញ ពី ស្រុក នោះ ទៅ 2ដល់ រដូវ ហើយ គាត់ ចាត់ បាវ ម្នាក់ ទៅ ឯ ពួក អ្នក ធ្វើ ចំការ ដើម្បី នឹង ទទួល ផល ខ្លះ ពី ពួក អ្នក ទាំង នោះ 3តែ គេ ចាប់ បាវ នោះ វាយ ហើយ ឲ្យ ត្រឡប់ ទៅ វិញ ទទេ 4គាត់ ចាត់ បាវ ១ ទៀត ឲ្យ ទៅ ឯ គេ តែ គេ ចោល បាវ នោះ នឹង ថ្ម ទាំង វាយ ក្បាល ហើយ បណ្តេញ ឲ្យ ទៅ វិញ ទាំង ជេរ ប្រមាថ ផង 5គាត់ ក៏ ចាត់ ម្នាក់ ទៀត តែ គេ សំឡាប់ អ្នក នោះ បង់ ក៏ បាន ចាត់ ជា ច្រើន នាក់ ទៅ ទៀត ខ្លះ ត្រូវ គេ វាយ ខ្លះ ត្រូវ គេ សំឡាប់ ចោល 6គាត់ នៅ មាន កូន សំឡាញ់ តែ ១ ក៏ ចាត់ កូន នោះ ឲ្យ ទៅ ឯ គេ ក្រោយ បង្អស់ ដោយ គិត ថា គេ នឹង កោត‌ខ្លាច ដល់ កូន អញ 7តែ ពួក អ្នក ធ្វើ ចំការ នោះ គេ និយាយ គ្នា ថា នេះ ជា កូន គ្រង មរដក ចូរ យើង សំឡាប់ វា ចេញ នោះ មរដក នេះ នឹង បាន មក លើ យើង រាល់ គ្នា វិញ 8រួច គេ ចាប់ កូន គាត់ សំឡាប់ បោះ ចោល ទៅ ក្រៅ ចំការ ទៅ 9ដូច្នេះ តើ ម្ចាស់ ចំការ នឹង ធ្វើ ដូច ម្តេច គឺ គាត់ នឹង មក បំផ្លាញ ពួក អ្នក ធ្វើ ចំការ នោះ រួច ប្រវាស់ ទៅ ឲ្យ អ្នក ឯ ទៀត វិញ 10តើ អ្នក រាល់ គ្នា មិន បាន មើល បទ គម្ពីរ នេះ ផង ទេ ឬ អី ដែល ថា «ថ្ម ដែល ពួក ជាង សង់ ផ្ទះ បាន ចោល ចេញ នោះ បាន ត្រឡប់ ជា ថ្ម ជ្រុង យ៉ាង ឯក 11ការ នោះ គឺ ព្រះ‌អម្ចាស់ ទ្រង់ បាន ធ្វើ ហើយ ជា ការ អស្ចារ្យ នៅ ភ្នែក យើង ខ្ញុំ» 12គេ ក៏ រក ឱកាស ចាប់ ទ្រង់ ព្រោះ ដឹង ថា ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ពាក្យ ប្រៀប នោះ ដាក់ គេ ប៉ុន្តែ គេ ខ្លាច ហ្វូង មនុស្ស រួច គេ ដើរ ចោល ទ្រង់ បាត់ ទៅ។ 13គេ បាន ចាត់ ពួក ផារី‌ស៊ី ខ្លះ និង ពួក ហេរ៉ូឌ ខ្លះ ទៅ ឯ ព្រះ‌យេស៊ូវ ដើម្បី នឹង ចាប់ ព្រះ‌បន្ទូល 14អ្នក ទាំង នោះ ក៏ មក ឯ ទ្រង់ ទូល ថា លោក គ្រូ យើង ខ្ញុំ ដឹង ថា លោក ពិត ត្រង់ ហើយ ថា លោក មិន អំពល់ ដល់ អ្នក ណា សោះ ពី ព្រោះ លោក មិន យល់ មុខ មនុស្ស លោក ទេ លោក បង្រៀន តែ ពី ផ្លូវ ព្រះ តាម សេចក្តី ពិត ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ តើ មាន ច្បាប់ នឹង បង់ ពន្ធ ថ្វាយ សេសារ ឬ ទេ 15តើ ត្រូវ បង់ ឬ មិន ត្រូវ បង់ ប៉ុន្តែ ទ្រង់ ស្គាល់ ពុត មាយា របស់ គេ ក៏ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ថា ហេតុ អ្វី បាន ជា ល្បង ល ខ្ញុំ ចូរ យក ប្រាក់ កាក់ ធំ មក ឲ្យ ខ្ញុំ មើល 16គេ ក៏ យក មក រួច ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល សួរ ថា រូប នេះ និង ឈ្មោះ នេះ តើ ជា របស់ អ្នក ណា គេ ឆ្លើយ ថា របស់ សេសារ 17នោះ ទ្រង់ តប ទៅ វិញ ថា ចូរ ថ្វាយ របស់ សេសារ ទៅ សេសារ ទៅ ហើយ របស់ ព្រះ ទៅ ព្រះ វិញ គេ ក៏ អស្ចារ្យ នឹង ទ្រង់។ 18ឯ ពួក សាឌូស៊ី ដែល ថា គ្មាន សេចក្តី រស់ ឡើង វិញ គេ ក៏ មក ទូល សួរ ទ្រង់ ថា 19លោក គ្រូ លោក ម៉ូសេ បាន ចែង ទុក ឲ្យ យើង ខ្ញុំ ថា «បើ បង របស់ អ្នក ណា ស្លាប់ ចោល ប្រពន្ធ ឥត មាន កូន នោះ ត្រូវ ឲ្យ ប្អូន យក ប្រពន្ធ គាត់ ដើម្បី នឹង បង្កើត ពូជ ឲ្យ បង ខ្លួន» 20ឥឡូវ មាន បង ប្អូន ៧ នាក់ បង ច្បង យក ប្រពន្ធ ហើយ ស្លាប់ ទៅ ឥត មាន កូន 21ប្អូន បន្ទាប់ ក៏ យក នាង នោះ ហើយ ស្លាប់ ទៅ ឥត មាន កូន ដែរ អ្នក ទី ៣ ក៏ ដូច គ្នា 22អ្នក ទាំង ៧ នោះ បាន យក នាង តែ គ្មាន កូន ១ សោះ ក្រោយ បង្អស់ មក នាង នោះ ក៏ ស្លាប់ ទៅ ដែរ 23ដូច្នេះ ដល់ គ្រា ដែល រស់ ឡើង វិញ តើ នាង នោះ ត្រូវ បាន ជា ប្រពន្ធ របស់ អ្នក ណា ក្នុង បណ្តា អ្នក ទាំង នោះ ពី ព្រោះ អ្នក ទាំង ៧ បាន យក នាង គ្រប់ៗ គ្នា 24ព្រះ‌យេស៊ូវ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ឆ្លើយ ទៅ គេ ថា ដូច្នេះ អ្នក រាល់ គ្នា ភាន់‌ច្រឡំ ទេ តើ ពី ព្រោះ មិន ស្គាល់ គម្ពីរ ឬ ព្រះ‌ចេស្តា នៃ ព្រះ 25ដ្បិត កាល ណា មនុស្ស រស់ ពី ស្លាប់ ឡើង វិញ នោះ មិន ដែល យក គ្នា ជា ប្តី ប្រពន្ធ ទៀត ទេ គេ បាន ដូច ជា ទេវតា នៅ ស្ថាន‌សួគ៌ វិញ 26ឯ ដំណើរ ដែល មនុស្ស ស្លាប់ រស់ ឡើង វិញ នោះ តើ អ្នក រាល់ គ្នា មិន បាន មើល រឿង ពី គុម្ព បន្លា ដែល មាន នៅ ក្នុង គម្ពីរ របស់ លោក ម៉ូសេ ទេ ឬ អី ដែល ព្រះ ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល នឹង លោក ថា «អញ ជា ព្រះ នៃ អ័ប្រាហាំ ជា ព្រះ នៃ អ៊ីសាក ហើយ ជា ព្រះ នៃ យ៉ាកុប» 27ទ្រង់ មិន មែន ជា ព្រះ នៃ មនុស្ស ស្លាប់ ទេ គឺ ជា ព្រះ នៃ មនុស្ស រស់ វិញ ទេ តើ អ្នក រាល់ គ្នា ភាន់‌ច្រឡំ ខ្លាំង ណាស់។ 28នោះ មាន អាចារ្យ ម្នាក់ ចូល មក ឮ ជជែក គ្នា ក៏ យល់ ឃើញ ថា ទ្រង់ បាន ឆ្លើយ ត្រូវ ចំ រួច គាត់ ទូល សួរ ទ្រង់ ថា ក្នុង បញ្ញត្ត ទាំង ប៉ុន្មាន តើ មាន បទ ណា សំខាន់ ជាង គេ ទាំង អស់ 29ព្រះ‌យេស៊ូវ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ឆ្លើយ ថា ឯ បញ្ញត្ត ដែល សំខាន់ ជាង គេ នោះ គឺ ថា «ចូរ ស្តាប់ ចុះ អ៊ីស្រា‌អែល អើយ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជា ព្រះ នៃ យើង ខ្ញុំ ទ្រង់ ជា ព្រះ‌អម្ចាស់ តែ ១ ព្រះ‌អង្គ ទ្រង់ 30ហើយ ឯង ត្រូវ ស្រឡាញ់ ដល់ ព្រះ‌អម្ចាស់ ជា ព្រះ នៃ ឯង ឲ្យ អស់ អំពី ចិត្ត អស់ អំពី ព្រលឹង អស់ អំពី គំនិត ហើយ អស់ អំពី កំឡាំង នៃ ឯង» នោះ ហើយ ជា បញ្ញត្ត ទី ១ 31ឯ បញ្ញត្ត ទី ២ ក៏ បែប ដូច គ្នា គឺ ថា «ត្រូវ ឲ្យ ស្រឡាញ់ អ្នក ជិត ខាង ដូច ខ្លួន ឯង» គ្មាន បញ្ញត្ត ណា ទៀត ធំ ជាង បទ ទាំង ២ នេះ ទេ 32អាចារ្យ នោះ ក៏ ទូល ទ្រង់ ថា មែន ហើយ លោក គ្រូ លោក មាន ប្រសាសន៍ ត្រូវ ណាស់ ថា មាន ព្រះ តែ ១ ហើយ ក្រៅ ពី ទ្រង់ គ្មាន ព្រះ ណា ទៀត សោះ 33ហើយ ដែល ស្រឡាញ់ ទ្រង់ អស់ ពី ចិត្ត អស់ ពី បា្រជ្ញា អស់ ពី ព្រលឹង និង អស់ ពី កំឡាំង ហើយ ដែល ស្រឡាញ់ អ្នក ជិត ខាង ដូច ខ្លួន ឯង នោះ វិសេស លើស ជាង អស់ ទាំង ដង្វាយ ដុត និង យញ្ញ‌បូជា ទាំង ប៉ុន្មាន ទៅ ទៀត 34កាល ព្រះ‌យេស៊ូវ បាន ឃើញ ថា គាត់ ឆ្លើយ ដោយ បា្រជ្ញា នោះ ក៏ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ គាត់ ថា អ្នក មិន ឆ្ងាយ ពី នរគ ព្រះ ទេ រួច គ្មាន អ្នក ណា ហ៊ាន ទូល សួរ ទ្រង់ ទៀត ឡើយ។ 35កំពុង ដែល ព្រះ‌យេស៊ូវ បង្រៀន ក្នុង ព្រះ‌វិហារ នោះ ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល សួរ ថា ហេតុ អ្វី បាន ជា ពួក អាចារ្យ ថា ព្រះ‌គ្រីស្ទ ជា ព្រះ‌វង្ស ហ្លួង ដាវីឌ 36ដ្បិត ហ្លួង ដាវីឌ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ដោយ នូវ ព្រះ‌វិញ្ញាណ បរិសុទ្ធ ថា «ព្រះ‌អម្ចាស់ ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ ព្រះ‌អម្ចាស់ ខ្ញុំ ថា ចូរ ឯង អង្គុយ ខាង ស្តាំ អញ ទាល់ តែ អញ ដាក់ ខ្មាំង‌សត្រូវ ឯង ឲ្យ ធ្វើ ជា កំណល់ កល់ ជើង ឯង» 37ដូច្នេះ បើ ហ្លួង ដាវីឌ នោះ ឯង ទ្រង់ ហៅ ព្រះ‌គ្រីស្ទ ជា ព្រះ‌អម្ចាស់ នោះ ធ្វើ ដូច‌មេ្តច ឲ្យ ព្រះ‌គ្រីស្ទ ធ្វើ ជា ព្រះ‌វង្ស ទ្រង់ បាន ឯ ហ្វូង មនុស្ស ដ៏ ធំ នោះ គេ ក៏ ស្តាប់ ទ្រង់ ដោយ អំណរ។ 38កំពុង ដែល ទ្រង់ បង្រៀន នោះ ក៏ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ គេ ថា ចូរ ប្រយ័ត្ន នឹង ពួក អាចារ្យ ដែល ចូល ចិត្ត ពាក់ អាវ វែងៗ ដើរ ចុះ ឡើង ហើយ ឲ្យ គេ គំនាប់ ខ្លួន នៅ ទី ផ្សារ 39និង អង្គុយ ទី មុខ គេ នៅ សាលា ប្រជុំ ហើយ នៅ កន្លែង លេខ ១ ក្នុង ការ ស៊ី‌លៀង 40គេ ឆ ស៊ី ផ្ទះ ស្រ្តី មេម៉ាយ ដោយ សូត្រ ធម៌ ឲ្យ ច្រើន ដើម្បី ដោះ សា ខ្លួន ពួក អ្នក ទាំង នោះ នឹង ត្រូវ ទោស ធ្ងន់ ជាង ទៅ ទៀត។ 41គ្រា នោះ ព្រះ‌យេស៊ូវ គង់ ទល់ មុខ នឹង ឃ្លាំង ក៏ ទត មើល ទៅ ហ្វូង មនុស្ស ដែល គេ ដាក់ ដង្វាយ ក្នុង ឃ្លាំង ជា យ៉ាង ដូច‌មេ្តច មាន អ្នក មាន ជា ច្រើន គេ ដាក់ ច្រើន 42តែ មាន ស្រ្តី មេម៉ាយ ក្រ ម្នាក់ មក ដាក់ តែ ២ ស្លឹង ដែល ត្រូវ ជា កន្លះ សេន 43ទ្រង់ ហៅ ពួក សិស្ស មក មាន ព្រះ‌បន្ទូល ថា ខ្ញុំ បា្រប់ អ្នក រាល់ គ្នា ជា បា្រកដ ថា ស្ត្រី មេម៉ាយ ក្រ នេះ បាន ថ្វាយ លើស ជាង អ្នក ទាំង អស់ ដែល ដាក់ ក្នុង ឃ្លាំង 44ដ្បិត គេ សុទ្ធ តែ យក ពី របស់ ជា សំណល់ ខ្លួន មក ថ្វាយ តែ ស្រ្តី នេះ បាន យក ពី សេចក្តី កំសត់ ខ្លួន មក ថ្វាយ វិញ គឺ ជា របស់ ដែល នាង មាន ទាំង ប៉ុន្មាន សំរាប់ ចិញ្ចឹម ជីវិត ខ្លួន ផង។


Copyright
Learn More

will be added

X\