Luke - លូកា 12

1កាល ទ្រង់ កំពុង តែ មាន ព្រះ‌បន្ទូល នោះ មាន មនុស្ស ប្រជុំ គ្នា មីរ‌ដេរ‌ដាស ស្ទើរ តែ នឹង ជាន់ គ្នា ឯង ទ្រង់ ក៏ ចាប់ តាំង មាន ព្រះ‌បន្ទូល នឹង ពួក សិស្ស ជា មុន ដំបូង ថា ចូរ អ្នក រាល់ គ្នា ប្រយ័ត្ន នឹង ដំបែ ពួក ផារី‌ស៊ី ដែល ជា សេចក្តី កំពុត 2គ្មាន អ្វី គ្រប បាំង ដែល មិន ត្រូវ បើក ឲ្យ ឃើញ ឬ អ្វី លាក់‌លៀម ដែល មិន ត្រូវ បើក ឲ្យ ស្គាល់ នោះ ឡើយ 3ដូច្នេះ គ្រប់ ទាំង សេចក្តី ដែល អ្នក រាល់ គ្នា បាន និយាយ ក្នុង ទី ងងឹត នោះ នឹង បាន ឮ នៅ ទី ភ្លឺ ហើយ សេចក្តី អ្វី ដែល អ្នក រាល់ គ្នា បាន ខ្សឹប ដាក់ ត្រចៀក នៅ ក្នុង បន្ទប់ នោះ នឹង បាន ប្រកាស ប្រាប់ ពី លើ ដំបូល ផ្ទះ វិញ 4តែ ពួក សំឡាញ់ អើយ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា កុំ ឲ្យ ខ្លាច អ្នក ណា ដែល សំឡាប់ បាន តែ រូប‌កាយ រួច ក្រោយ មក ពុំ អាច ធ្វើ អ្វី ទៀត បាន នោះ ឡើយ 5ខ្ញុំ នឹង បង្ហាញ ឲ្យ អ្នក ដឹង ជា ត្រូវ ខ្លាច ដល់ អ្នក ណា គឺ ត្រូវ ឲ្យ ខ្លាច ដល់ ព្រះ វិញ ដែល កាល ណា ទ្រង់ សំឡាប់ នោះ ក៏ មាន អំណាច អាច បោះ ចោល ទៅ ក្នុង នរក បាន ផង អើ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា ត្រូវ ឲ្យ ខ្លាច ដល់ ព្រះ‌អង្គ ចុះ 6តើ គេ មិន លក់ ចាប ៥ ថ្លៃ ២ លុយ ទេ ឬ អី តែ គ្មាន ចាប ណា មួយ ដែល ព្រះ ទ្រង់ ភ្លេច ទេ 7សូម្បី ទាំង សក់ ក្បាល របស់ អ្នក រាល់ គ្នា ក៏ បាន រាប់ ទាំង អស់ ដែរ ដូច្នេះ កុំ ឲ្យ ខ្លាច ឡើយ អ្នក រាល់ គ្នា មាន ដំឡៃ លើស ជាង ចាប ជា ច្រើន 8ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា អស់ អ្នក ណា ដែល ទទួល ស្គាល់ ខ្ញុំ នៅ មុខ មនុស្ស លោក នោះ កូន មនុស្ស នឹង ទទួល ស្គាល់ អ្នក នោះ នៅ ចំពោះ មុខ ពួក ទេវតា នៃ ព្រះ ដែរ 9តែ អ្នក ណា ដែល មិន ព្រម ទទួល ស្គាល់ ខ្ញុំ នៅ មុខ មនុស្ស លោក នោះ ខ្ញុំ ក៏ មិន ទទួល ស្គាល់ អ្នក នោះ នៅ ចំពោះ មុខ ពួក ទេវតា នៃ ព្រះ ដែរ 10ឯ អស់ អ្នក ណា ដែល ពោល ពាក្យ ទាស់ នឹង កូន មនុស្ស នោះ នឹង បាន អត់ ទោស ឲ្យ តែ អ្នក ណា ដែល ប្រមាថ ដល់ ព្រះ‌វិញ្ញាណ បរិសុទ្ធ វិញ នោះ មិន បាន អត់ ទោស ឲ្យ ឡើយ 11កាល ណា គេ បណ្តើរ អ្នក រាល់ គ្នា ទៅ នៅ មុខ ពួក ជំនុំ គេ ឬ ចំពោះ ចៅ‌ក្រម ឬ ពួក នាម៉ឺន នោះ កុំ ឲ្យ បារម្ភ ព្រួយ ពី បែប យ៉ាង ណា ឬ ពី ពាក្យ អ្វី ដែល នឹង ត្រូវ ឆ្លើយ ដោះ សា ឬ និយាយ នោះ ឡើយ 12ដ្បិត គឺ ព្រះ‌វិញ្ញាណ បរិសុទ្ធ ទ្រង់ នឹង បង្រៀន សេចក្តី ដែល អ្នក រាល់ គ្នា ត្រូវ និយាយ នៅ វេលា នោះ ឯង។ 13មាន ម្នាក់ ក្នុង ហ្វូង មនុស្ស ទូល ទ្រង់ ថា លោក គ្រូ សូម លោក ប្រាប់ បង ខ្ញុំ ឲ្យ គាត់ ចែក មរដក មក ខ្ញុំ ផង 14ទ្រង់ ឆ្លើយ តប ថា ឱ អ្នក អើយ តើ អ្នក ណា បាន តាំង ខ្ញុំ ឲ្យ ធ្វើ ជា ចៅ‌ក្រម សំរាប់ ចែក របស់ ទ្រព្យ ដល់ អ្នក រាល់ គ្នា 15រួច ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ គ្រប់ គ្នា ថា ចូរ ប្រយ័ត្ន ហើយ ខំ ចៀស ពី សេចក្តី លោភ ចេញ ដ្បិត ជីវិត នៃ មនុស្ស មិន ស្រេច នឹង បាន ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ជា បរិបូរ ទេ 16ទ្រង់ ក៏ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ជា ពាក្យ ប្រៀប ធៀប ទៅ គេ ថា មាន ស្រែ ចំការ របស់ អ្នក មាន ម្នាក់ បាន កើត ផល ចំរើន ជា បរិបូរ 17ហើយ អ្នក នោះ រិះ‌គិត ក្នុង ចិត្ត ថា តើ ត្រូវ ឲ្យ អញ ធ្វើ ដូច ម្តេច ដ្បិត អញ គ្មាន កន្លែង ណា នឹង ដាក់ ផល របស់ អញ ទាំង នេះ ទេ 18ទើប យល់ ថា អញ ត្រូវ ធ្វើ យ៉ាង នេះ គឺ អញ នឹង រុះ ជង្រុក អញ ពង្រីក ឲ្យ ធំ ជាង ទៅ ទៀត រួច ប្រមូល ផល នឹង ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ទៅ ផ្ទុក នៅ ទី នោះ 19នោះ អញ នឹង ប្រាប់ ដល់ ចិត្ត ថា ចិត្ត អើយ ឯង មាន ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ជា ច្រើន ល្មម ទុក សំរាប់ ជា យូរ ឆ្នាំ ទៅ មុខ ទៀត បាន ហើយ ចូរ ឯង ឈប់ សំរាក ទៅ ហើយ ស៊ី ផឹក សប្បាយ ចុះ 20ប៉ុន្តែ ព្រះ ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ អ្នក នោះ ថា ឱ មនុស្ស ល្ងី‌ល្ងើ អើយ នៅ វេលា យប់ នេះ ឯង អញ នឹង ដក យក ព្រលឹង ឯង ទៅ វិញ ដូច្នេះ តើ ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ទាំង ប៉ុន្មាន ដែល ឯង បាន ប្រមូល ទុក នេះ នឹង ទៅ ជា របស់ អ្នក ណា វិញ 21អ្នក ណា ដែល ប្រមូល ទ្រព្យ‌សម្បត្តិ ទុក បំរុង តែ ខ្លួន ឯង តែ ឥត មាន ខាង ឯ ព្រះ សោះ នោះ ក៏ ដូច្នោះ ដែរ។ 22ទ្រង់ ក៏ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ ពួក សិស្ស ថា ហេតុ នោះ បាន ជា ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា កុំ ឲ្យ ខ្វល់‌ខ្វាយ នឹង ជីវិត ដែល នឹង បរិភោគ អ្វី ឬ នឹង រូប‌កាយ ដែល នឹង ស្លៀក‌ពាក់ អ្វី នោះ ឡើយ 23ឯ ជីវិត នោះ វិសេស ជាង អាហារ ចំណី ហើយ រូប‌កាយ ក៏ វិសេស ជាង ស្លៀក បំពាក់ ដែរ 24ចូរ ពិចារណា ពី ក្អែក ដ្បិត វា មិន ដែល សាប‌ព្រោះ ឬ ច្រូត កាត់ ឡើយ ក៏ គ្មាន ឃ្លាំង គ្មាន ជង្រុក អ្វី ផង តែ ព្រះ ទ្រង់ ចិញ្ចឹម វា ចំណង់ បើ អ្នក រាល់ គ្នា តើ មាន ដំឡៃ លើស ជាង សត្វ ស្លាប អម្បាលម៉ាន ទៅ ទៀត 25តើ មាន អ្នក ណា ក្នុង ពួក អ្នក រាល់ គ្នា អាច នឹង បន្ថែម កំពស់ ខ្លួន ឡើង ១ ហត្ថ ដោយ‌សារ សេចក្តី ខ្វល់‌ខ្វាយ បាន ឬ ទេ 26ដូច្នេះ បើ ការ តូច បំផុត ពុំ អាច នឹង ធ្វើ បាន ទៅ ហើយ នោះ ហេតុ អ្វី បាន ជា ចង់ ខ្វល់‌ខ្វាយ ពី ការ ឯ ទៀត ធ្វើ អី 27ចូរ ពិចារណា ពី ផ្កា ឈូក ដែរ ដែល វា ដុះ តើ មាន សភាព ដូច ម្តេច វា មិន ដែល នឿយ ធ្វើ ការ‌ងារ ឬ ស្រាវ រវៃ ទេ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា សូម្បី តែ ហ្លួង សាឡូ‌ម៉ូន ក្នុង គ្រា ដែល មាន គ្រប់ ទាំង សេចក្តី រុងរឿង របស់ ទ្រង់ នោះ មិន បាន តែង អង្គ ដូច ជា ផ្កា ១ នោះ ផង 28ឯ តិណ‌ជាតិ ដែល ដុះ ឡើង ដូច្នេះ ហើយ ថ្ងៃ នេះ មាន តែ ថ្ងៃ ស្អែក ត្រូវ បោះ ទៅ ក្នុង ជើង‌ក្រាន នោះ បើ ព្រះ ទ្រង់ តុប‌តែង វា យ៉ាង ដូច្នោះ ឱ មនុស្ស មាន ជំនឿ តិច អើយ តើ ទ្រង់ នឹង បំពាក់ ឲ្យ អ្នក រាល់ គ្នា លើស ជាង អម្បាលម៉ាន ទៅ ទៀត 29កុំ ឲ្យ ស្វែង រក តែ គ្រឿង សំរាប់ បរិភោគ ហើយ កុំ ថប់ បារម្ភ ឡើយ 30ដ្បិត អស់ ទាំង សាសន៍ ដទៃ នៅ លោកីយ៍ នេះ តែង ស្វែង រក របស់ ទាំង នោះ ឯ អ្នក រាល់ គ្នា វិញ នោះ ព្រះ‌វរ‌បិតា នៃ អ្នក ទ្រង់ ជ្រាប ហើយ ថា អ្នក រាល់ គ្នា ត្រូវ ការ នឹង របស់ ទាំង នោះ 31ចូរ ខំ ស្វែង រក នគរ ព្រះ វិញ នោះ គ្រប់ របស់ ទាំង នោះ នឹង បាន ប្រទាន មក អ្នក រាល់ គ្នា ផង 32កុំ ឲ្យ ខ្លាច ហ្វូង តូច អើយ ព្រោះ ព្រះ‌វរ‌បិតា នៃ អ្នក រាល់ គ្នា ទ្រង់ សព្វ ព្រះ‌ហឫ‌ទ័យ នឹង ប្រទាន នគរ មក អ្នក រាល់ គ្នា ពិត 33ចូរ លក់ របស់ ដែល អ្នក រាល់ គ្នា មាន ទាំង ប៉ុន្មាន ហើយ ចែក ឲ្យ ទៅ ជា ទាន ចុះ ចូរ ធ្វើ ថង់ ដែល មិន ចេះ ចាស់ សំរាប់ ខ្លួន ជា ទ្រព្យ ដែល មិន ចេះ អស់ នៅ ឯ ស្ថាន‌សួគ៌ វិញ ដែល ជា ស្ថាន គ្មាន ចោរ ចូល ទៅ ជិត ឡើយ ហើយ កន្លាត ក៏ មិន កាត់ បំផ្លាញ ដែរ 34ព្រោះ សម្បត្តិ‌ទ្រព្យ អ្នក នៅ កន្លែង ណា នោះ ចិត្ត អ្នក ក៏ នឹង ស្ថិត នៅ កន្លែង នោះ ឯង។ 35ចូរ ឲ្យ ចង្កេះ អ្នក រាល់ គ្នា នៅ ជា ក្រវាត់ ហើយ ចង្កៀង នៅ ឆេះ 36ចូរ អ្នក រាល់ គ្នា ធ្វើ ដូច ជា មនុស្ស ដែល នៅ រង់‌ចាំ ចៅ‌ហ្វាយ ខ្លួន ត្រឡប់ មក ពី ស៊ី ការ វិញ ដើម្បី កាល ណា លោក មក គោះ ទ្វារ ហៅ នោះ ឲ្យ បាន បើក ឲ្យ ជា ១ រំពេច 37បើ កាល ណា ចៅ‌ហ្វាយ មក ដល់ ឃើញ ពួក បាវ កំពុង តែ ចាំ យាម ដូច្នោះ នោះ គេ មាន ពរ ណាស់ ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ជា ប្រាកដ ថា លោក នឹង ឲ្យ អ្នក ទាំង នោះ អង្គុយ នៅ តុ ហើយ លោក នឹង ក្រវាត់ ខ្លួន លោក មក បំរើ គេ វិញ 38បើ លោក មក ដល់ ក្នុង យាម ទី ២ ឬ យាម ទី ៣ ហើយ ឃើញ ពួក បាវ នៅ ចាំ យាម ដូច្នោះ ដដែល នោះ គេ មាន ពរ ហើយ 39តែ ត្រូវ ដឹង សេចក្តី នេះ ថា បើ ម្ចាស់ ផ្ទះ ដឹង ជា ចោរ នឹង មក នៅ វេលា ថ្មើរ ម៉ាន នោះ គាត់ នឹង ចាំ យាម មិន ឲ្យ ចោរ ទំលុះ ផ្ទះ បាន ទេ 40ដូច្នេះ ចូរ អ្នក រាល់ គ្នា បំរុង ខ្លួន ជា ស្រេច ដែរ ដ្បិត កូន មនុស្ស នឹង មក នៅ វេលា ដែល អ្នក រាល់ គ្នា មិន គិត។ 41ពេត្រុស ទូល សួរ ទ្រង់ ថា ព្រះ‌អម្ចាស់ អើយ ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ពាក្យ ប្រៀប ប្រដូច នេះ ដល់ ត្រឹម យើង ខ្ញុំ ប៉ុណ្ណោះ ឬ ដល់ មនុស្ស គ្រប់ គ្នា ដែរ 42ព្រះ‌អម្ចាស់ ទ្រង់ មាន ព្រះ‌បន្ទូល តប ថា ចុះ តើ អ្នក ណា ជា នាយ ដំរួត ការ ដែល ស្មោះ‌ត្រង់ មាន មារយាទ ល្អ ដែល ចៅ‌ហ្វាយ នឹង តាំង ឲ្យ ត្រួត លើ ពួក ផ្ទះ លោក ដើម្បី នឹង បើក អាហារ ឲ្យ គេ បរិភោគ តាម ត្រូវ ពេល 43បើ កាល ចៅ‌ហ្វាយ មក ដល់ ឃើញ អ្នក បំរើ នោះ កំពុង តែ ធ្វើ ដូច្នោះ នោះ វា មាន ពរ ហើយ 44ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ជា ប្រាកដ ថា លោក នឹង តាំង អ្នក នោះ ឲ្យ ត្រួត ត្រា លើ របស់ ទ្រព្យ លោក ទាំង អស់ 45ប៉ុន្តែ បើ អ្នក បំរើ នោះ គិត ស្មាន ក្នុង ចិត្ត ថា ចៅ‌ហ្វាយ អញ ក្រ មក ហើយ ក៏ តាំង វាយ ពួក បាវ ប្រុស ស្រី ទាំង ស៊ី ផឹក ស្រវឹង វិញ 46ដូច្នេះ ដល់ ថ្ងៃ ដែល អ្នក បំរើ នោះ មិន នៅ ចាំ ហើយ វេលា ណា ដែល មិន ដឹង នោះ ចៅ‌ហ្វាយ នឹង មក ដល់ ក៏ នឹង ធ្វើ ទោស ជា យ៉ាង ធ្ងន់ ព្រម ទាំង ឲ្យ មាន ចំណែក ជា មួយ នឹង ពួក មនុស្ស មិន ជឿ ផង 47អ្នក បំរើ ណា ដែល ស្គាល់ ចិត្ត ចៅ‌ហ្វាយ តែ មិន បាន រៀប‌ចំ ឬ ធ្វើ តាម ចិត្ត លោក សោះ នោះ នឹង ត្រូវ រំពាត់ ជា យ៉ាង ច្រើន 48ឯ អ្នក ណា ដែល មិន បាន ស្គាល់ តែ បាន ប្រព្រឹត្ត គួរ នឹង ត្រូវ រំពាត់ នោះ នឹង ត្រូវ វាយ តិច វិញ ឯ អស់ អ្នក ណា ដែល គេ ប្រគល់ ទុក ជា ច្រើន ឲ្យ នោះ គេ នឹង ទារ ជា ច្រើន ពី អ្នក នោះ វិញ គេ នឹង សូម លើស ទៅ ទៀត ពី អ្នក ណា ដែល គេ បាន ផ្ញើ ទុក ជា ច្រើន ផង។ 49ខ្ញុំ បាន មក ដើម្បី នឹង បោះ ភ្លើង នៅ លើ ផែន‌ដី បើ ភ្លើង នោះ ឆេះ ហើយ តើ ខ្ញុំ នៅ ចង់ បាន អ្វី ទៀត 50តែ ខ្ញុំ ត្រូវ ទទួល បុណ្យ ជ្រមុជ ១សិន ហើយ ខ្ញុំ ត្រូវ ចង្អៀត‌ចង្អល់ យ៉ាង ដូច ម្តេច ទៅ ហ្ន៎ ទំរាំ តែ បុណ្យ នោះ បាន សំរេច 51តើ អ្នក រាល់ គ្នា ស្មាន ថា ខ្ញុំ មក ដើម្បី ឲ្យ មាន សេចក្តី សុខ សាន្ត នៅ ផែន‌ដី ឬ អី ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក រាល់ គ្នា ថា មិន មែន ទេ គឺ មក ដើម្បី ឲ្យ កើត ប្រដិបក្ស វិញ ទេ តើ 52ដ្បិត ពី នេះ ទៅ មុខ នឹង មាន ៥ នាក់ ក្នុង ផ្ទះ ១ បាក់ បែក គ្នា គឺ ៣ នាក់ ទាស់ នឹង ២ នាក់ ហើយ ២ នាក់ ទាស់ នឹង ៣ នាក់ 53ឯ ឪពុក នឹង បាក់ បែក ទាស់ នឹង កូន ប្រុស ហើយ កូន ប្រុស ទាស់ នឹង ឪពុក ម្តាយ ទាស់ នឹង កូន ស្រី ហើយ កូន ស្រី ទាស់ នឹង ម្តាយ ម្តាយ ក្មេក ទាស់ នឹង កូន ប្រសា ស្រី ហើយ កូន ប្រសា ស្រី ទាស់ នឹង ម្តាយ ក្មេក ដែរ។ 54ទ្រង់ ក៏ មាន ព្រះ‌បន្ទូល ទៅ បណ្តា មនុស្ស ដែរ ថា កាល ណា អ្នក រាល់ គ្នា ឃើញ ពពក ឡើង ពី ទិស ខាង លិច ស្រាប់ តែ អ្នក រាល់ គ្នា ថា ចង់ ភ្លៀង ហើយ រួច ក៏ មាន ដូច្នោះ មែន 55ហើយ កាល ណា ខ្យល់ បក់ ពី ខាង ត្បូង នោះ អ្នក រាល់ គ្នា ថា ថ្ងៃ នេះ មុខ ជា ក្តៅ នោះ ក៏ មាន ដែរ 56ឱ មនុស្ស កំពុត អើយ អ្នក រាល់ គ្នា ចេះ សំគាល់ សភាព ដី ហើយ នឹង មេឃ បាន ចុះ ហេតុ ដូច ម្តេច បាន ជា មិន ស្គាល់ ពេល វេលា នេះ។ 57ហើយ ហេតុ អ្វី បាន ជា មិន ពិចារណា ក្នុង ខ្លួន អ្នក រាល់ គ្នា ពី សេចក្តី ណា ដែល សុចរិត 58ដ្បិត ដែល អ្នក កំពុង តែ ដើរ តាម ផ្លូវ ទៅ ឯ ចៅ‌ហ្វាយ ជា មួយ នឹង សត្រូវ អ្នក នោះ ចូរ ខំ ប្រឹង ដោះ ខ្លួន ឲ្យ រួច ចេញ ក្រែង គេ ទាញ អូស អ្នក ទៅ ឯ ចៅ‌ក្រម ចៅ‌ក្រម ប្រគល់ អ្នក ដល់ នាយ ភូឃុំ ហើយ នាយ ភូឃុំ នឹង ដាក់ អ្នក ជាប់ គុក 59ខ្ញុំ ប្រាប់ អ្នក ថា ដែល អ្នក នៅ ខ្វះ តែ កន្លះ សេន នឹង សង គេ ឲ្យ គ្រប់ នោះ នឹង ចេញ ពី ទី នោះ មិន រួច ឡើយ។


Copyright
Learn More

will be added

X\