1 ថ្ងៃមួយ លោកសំាសុនធ្វើដំណើរ ទៅក្រុងធីមណា នៅទីនោះ លោកបានឃើញស្ត្រីក្រមុំជាតិភីលីស្ទីនម្នាក់។ 2 ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញ លោកជំរាបឪពុកម្តាយថា៖ «ខ្ញុំពេញចិត្តស្ត្រីក្រមុំជាតិភីលីស្ទីនម្នាក់ នៅធីមណា។ សូមពុកម៉ែទៅស្តីដណ្តឹងនាងនោះអោយខ្ញុំផង ដ្បិតខ្ញុំចង់រៀបការជាមួយនាង»។ 3 ឪពុកម្តាយតបទៅលោកវិញថា៖«ក្នុងក្រុមញាតិរបស់យើង ឬ ជនជាតិយើង តើគ្មានស្ត្រីក្រមុំទេឬ បានជាកូនចង់រៀបការជាមួយស្ត្រីជាតិភីលីស្ទីន ជាសាសន៍ដទៃទៅវិញដូច្នេះ?»។ ប៉ុន្តែ លោកសាំសុនពោលទៅកាន់ឪពុកថា៖ «សូមពុកទៅស្តីដណ្តឹងនាងអោយខ្ញុំមកដ្បិតខ្ញុំពេញចិត្តតែនាងនេះម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ»។ 4 ឪពុកម្តាយរបស់លោកសាំសុនមិនបានដឹងថា ព្រះអម្ចាស់បណ្តាលអោយលោកសាំសុនមានចិត្តដូច្នេះ ដើម្បីរកឱកាសបង្កជម្លោះជាមួយជនជាតិភីលីស្ទីន ព្រោះនៅជំនាន់នោះជនជាតិភីលីស្ទីនត្រួតត្រាលើស្រុកអ៊ីស្រាអែល។ 5 លោកសាំសុនក៏ធ្វើដំណើរទៅធីមណាជាមួយឪពុកម្តាយលោក។ លុះទៅដល់ត្រង់ចំការទំពំាងបាយជូរក្បែរធីមណា ស្រាប់តែមានសត្វសិង្ហស្ទាវមួយហក់មកលើលោកសាំសុន ទាំងគ្រហឹម។ 6 រំពេចនោះ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់មកសណ្ឋិតលើលោក លោកក៏ចាប់ហែកសិង្ហនោះ ដោយដៃដូចគេហែកកូនពពែ។ លោកមិនបានរៀបរាប់ហេតុការណ៍នេះប្រាប់ឪពុកម្តាយទេ។ 7 លោកក៏បន្តដំណើរទៅដល់ធីមណា រួចនិយាយជាមួយស្ត្រីក្រមុំភីលីស្ទីននោះ លោកពេញចិត្តនឹងនាងណាស់។ 8 ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក លោកក៏ត្រឡប់មកធីមណាវិញ ដើម្បីរៀបការជាមួយនាង។ តាមផ្លូវលោកឆៀងចូលទៅមើលខ្មោចសិង្ហ ហើយឃើញសំបុកឃ្មុំនៅក្នុងខ្មោចសត្វនោះ ដែលមានទឹកឃ្មុំពេញ។ 9 លោកបេះឃ្មុំកាន់នៅដៃ ដើរបណ្តើរបរិភោគបណ្តើរ ហើយពេលជួបឪពុកម្តាយលោកក៏យកឃ្មុំនោះជូនគាត់ពិសាដែរប៉ុន្តែ មិនបានជំរាបថា លោកយកឃ្មុំពីក្នុងខ្មោចសិង្ហមកឡើយ។ 10 ឪពុករបស់លោកសាំសុនបានទៅដល់ផ្ទះខាងស្រី នៅទីនោះ លោកសាំសុនបានរៀបចំពិធីជប់លៀងមួយតាមទំនៀមទម្លាប់ដែលកូនកំឡោះត្រូវធ្វើ។ 11 ពេលជនជាតិភីលីស្ទីនឃើញលោកគេក៏ជ្រើសរើសយុវជនសាមសិបនាក់ អោយមកកំដរលោក។ 12 លោកសាំសុនពោលទៅកាន់ពួកអ្នកកំដរថា៖ «ខ្ញុំមានប្រស្នាមួយសំរាប់អ្នករាល់គ្នា ប្រសិនបើអ្នកណាដោះស្រាយរួច ក្នុងអំឡុងពេលប្រាំពីរថ្ងៃនៃពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍នេះខ្ញុំនឹងជូនអាវសាមសិប និង សម្លៀកបំពាក់សំរាប់ពិធីបុណ្យសាមសិបបន្លាស់ថែមទៀត។ 13 ប្រសិនបើដោះស្រាយមិនរួចទេ នោះអ្នករាល់គ្នាត្រូវប្រគល់អាវចំនួនសាមសិប និង សម្លៀកបំពាក់សំរាប់ពិធីបុណ្យចំនួនសាមសិបបន្លាស់មកអោយខ្ញុំ»។ ពួកគេពោលថា៖ «ចូរចោទប្រស្នារបស់អ្នកមក ពួកយើងចាំស្តាប់។ 14 លោកសាំសុនក៏ឆ្លើយថា៖ «មានចំណីចេញពីអ្នកឆី ហើយមានអាផ្អែមចេញពីអាខ្លាំង តើជាអ្វី?»។ បីថ្ងៃក្រោយមក យុវជនទាំងនោះនៅតែដោះប្រស្នាពុំរួចដដែល។ 15 លុះដល់ថ្ងៃទីប្រាំពីរ ពួកគេនាំគ្នាទៅគំរាមប្រពន្ធលោកសាំសុនថា៖ «ចូរទៅលួងលោមប្តីរបស់នាងអោយបកស្រាយប្រស្នា រួចមកប្រាប់យើងអោយដឹងផង បើមិនដូច្នោះទេយើងនឹងដុតនាង ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារនាងអោយស្លាប់ទាំងអស់គ្នា។ ពួកនាងអញ្ជើញយើងមក ដើម្បីប្លន់យើងឬ?»។ 16 ប្រពន្ធលោកសាំសុនទៅនិយាយជាមួយប្តី ទាំងយំថា៖ «បងមិនបានស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ គឺបងស្អប់ខ្ញុំ!បងបានចោទប្រស្នាដល់ជនជាតិខ្ញុំ ដោយមិនបកស្រាយន័យអោយខ្ញុំដឹងសោះ!»។ លោកសាំសុនតបវិញថា៖ «សូម្បីតែឪពុកម្តាយរបស់បង ក៏បងមិនបានបកស្រាយប្រស្នានេះអោយដឹងផង ហេតុអ្វីបានជាបងត្រូវបកស្រាយប្រាប់អូនទៅវិញ?»។ 17 ប្រពន្ធលោកយំរំអុកលោក ក្នុងរវាងប្រាំពីរថ្ងៃនៃពិធីជប់លៀងនោះ។ នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរ ដោយនាងចេះតែរំអុកខ្លាំងពេក លោកសាំសុនក៏បកស្រាយប្រស្នាប្រាប់ប្រពន្ធ។ នាងប្រញាប់ប្រញាល់ នាំចម្លើយទៅប្រាប់ជនជាតិរបស់នាង។ 18 នៅថ្ងៃទីប្រាំពីរមុនពេលថ្ងៃលិច អ្នកក្រុងនាំគ្នាមកនិយាយជាមួយលោកសាំសុនថា៖ «តើមានអ្វីផ្អែមជាងទឹកឃ្មុំ? តើមានអ្វីខ្លាំងជាងសត្វសិង្ហ?»។ លោកក៏ឆ្លើយទៅពួកគេវិញថា៖ «ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនភ្ជួរដី ដោយប្រើគោញីរបស់ខ្ញុំទេនោះអ្នកពុំអាចរកចម្លើយឃើញទេ»។ 19 ដូច្នេះ ព្រះវិញ្ញាណនៃព្រះអម្ចាស់បានមកសណ្ឋិតលើលោកធ្វើអោយលោកមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា។ លោកចុះទៅក្រុងអាសកាឡូន សម្លាប់អ្នកស្រុកនោះអស់សាមសិបនាក់ហើយយកសម្លៀកបំពាក់របស់គេមកប្រគល់អោយអស់អ្នកដែលបានបកស្រាយប្រស្នា។ បន្ទាប់មកដោយខឹងខ្លាំងពេកលោកក៏វិលត្រឡប់ទៅផ្ទះឪពុករបស់លោកវិញ។ 20 គេក៏លើកប្រពន្ធរបស់លោកទៅអោយបុរសម្នាក់ ដែលជាអ្នកកំដររបស់លោក។
