1 ព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់លោកណូអេ ព្រមទាំងកូនប្រុសទាំងបីនាក់របស់លោក ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖«ចូរបង្កើតកូនចៅអោយបានកើនចំនួនឡើងយ៉ាងច្រើនពាសពេញផែនដីទៅ! 2 សត្វចតុបាទនៅលើផែនដីបក្សាបក្សីនៅលើមេឃ សត្វលូនវារលើដី និង ត្រីនៅក្នុងទឹកទាំងប៉ុន្មាន នឹងភ័យខ្លាចអ្នករាល់គ្នា។ យើងអោយ អ្នករាល់គ្នាធ្វើជាម្ចាស់ លើសត្វទាំងនោះ។ 3 សត្វទាំងប៉ុន្មានដែលលូនវារ ហើយមានជីវិត នឹងបានទៅជាអាហារ សំរាប់អ្នករាល់គ្នា គឺយើងអោយអ្វីៗមកអ្នករាល់គ្នា ដូចយើងបានអោយធញ្ញជាតិដល់អ្នករាល់គ្នាដែរ។ 4 ប៉ុន្តែ មិនត្រូវបរិភោគសត្វដែលនៅមានជីវិតឡើយ ពោលគឺមិនត្រូវបរិភោគសាច់ដែលមានជាប់ឈាមរបស់វាជាដាច់ខាត។ 5 ប្រសិនបើសត្វណាសម្លាប់អ្នករាល់គ្នា យើងនឹងអោយវាសងឈាមដែលជាជីវិតរបស់អ្នករាល់គ្នាពីសត្វនោះវិញ ដូចយើងអោយមនុស្សសងជីវិត នៅពេលណាដែលគេសម្លាប់មនុស្សដូចគ្នាដែរ។ 6 អ្នកណាបង្ហូរឈាមមនុស្ស អ្នកនោះមុខជាត្រូវមនុស្សបង្ហូរឈាមវិញមិនខាន។ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតមនុស្សលោក មកជាតំណាងរបស់ព្រះអង្គ។ 7 ចំពោះអ្នករាល់គ្នា ចូរបង្កើតកូនចៅ អោយបានកើនចំនួនឡើងយ៉ាងច្រើនកុះករលើផែនដី ហើយអោយមានពាសពេញលើផែនដីចុះ»។ 8 ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកណូអេ និង កូនប្រុសទាំងបីរបស់លោកទៀតថា៖ 9 «យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នករាល់គ្នា ជាមួយពូជពង្សរបស់អ្នករាល់គ្នានៅជំនាន់ក្រោយ 10 ជាមួយសត្វមានជីវិតទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នា មានបក្សាបក្សីសត្វស្រុក និង សត្វព្រៃទាំងអស់នៅលើផែនដី ពោលគឺសត្វទាំងប៉ុន្មានដែលចេញពីទូកធំ។ 11 យើងនឹងចងសម្ពន្ធមេត្រីជាមួយអ្នករាល់គ្នា គឺគ្មានសត្វលោកណាមួយត្រូវបាត់បង់ជីវិត ដោយសារទឹកជំនន់ធំទៀតឡើយ ហើយក៏លែងមានទឹកជំនន់ធំលិចបំផ្លាញផែនដីទៀតដែរ»។ 12 ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «នេះជាសញ្ញាសំគាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងចងជាមួយអ្នករាល់គ្នា ព្រមទាំងអ្វីៗទាំងអស់ដែលមានជីវិតហើយនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាគ្រប់ជំនាន់តរៀងទៅ 13 គឺយើងដាក់ឥន្ទធនូរបស់យើងនៅលើមេឃ ជាសញ្ញាសំគាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រី ដែលយើងបានចងជាមួយផែនដី។ 14 ពេលណាយើងប្រមូលពពកអោយមូលផ្តុំគ្នា ពីលើផែនដី ឥន្ទធនូក៏នឹងលេចចេញនៅលើមេឃដែរ។ 15 ពេលនោះ យើងនឹងនឹកដល់សម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយអ្នករាល់គ្នា និង ជាមួយសត្វមានជីវិតទាំងអស់ ទឹកនឹងលែងជន់លិចបំផ្លាញសត្វលោកទាំងអស់ទៀតហើយ។ 16 ឥន្ទធនូនឹងស្ថិតនៅលើមេឃ ពេលណាយើងមើលឥន្ទធនូ យើងនឹងនឹកដល់សម្ពន្ធមេត្រីដ៏នៅស្ថិតស្ថេរជាអង្វែងតរៀងទៅ ជាសម្ពន្ធមេត្រីដែលព្រះជាម្ចាស់បានចងជាមួយសត្វលោកទាំងប៉ុន្មានដែលមានជីវិតរស់នៅលើផែនដី»។ 17 ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកកាន់លោកណូអេថា៖ «ឥន្ទធនូនេះជាសញ្ញាសំគាល់នៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលយើងបានចងជាមួយសត្វលោកទាំងអស់ នៅលើផែនដី»។ 18 កូនប្រុសរបស់លោកណូអេដែលបានចេញពីទូកធំនោះឈ្មោះសិម ហាំ និង យ៉ាផេត។ លោកហាំជាបុព្វបុរសរបស់ជនជាតិកាណាន។ 19 កូនប្រុសទាំងបីរបស់លោកណូអេបានបង្កើតកូនចៅនៅពាសពេញលើផែនដីឡើងវិញ។ 20 លោកណូអេបានភ្ជួររាស់ដី ដាំចំការទំពាំងបាយជូរ មុនគេបង្អស់។ 21 លោកបានពិសា ស្រាទំពាំងបាយជូរ ហើយស្រវឹង របូតខោអាវនៅក្នុងជំរំរបស់លោក។ 22 លោកហាំដែលជាបុព្វបុរសរបស់ជនជាតិកាណាន បានឃើញឪពុកនៅខ្លួនទទេដូច្នេះ ក៏ទៅប្រាប់បងប្អូនពីរនាក់ទៀតដែលនៅខាងក្រៅ។ 23 ពេលនោះលោកសិម និង លោកយ៉ាផេតបានយកអាវធំរបស់ឪពុកមកដាក់លើស្មារបស់ខ្លួនទាំងពីរនាក់ ហើយនាំគ្នាដើរថយៗចូលទៅយកអាវគ្របពីលើឪពុក ដែលនៅខ្លួនទទេ។ ដោយអ្នកទាំងពីរបានបែរមុខចេញនោះគេពុំបានឃើញឪពុកនៅខ្លួនទទេឡើយ។ 24 ពេលលោកណូអេស្វាងស្រា ហើយដឹងអំពីហេតុការណ៍ដែលកូនពៅរបស់លោកធ្វើ 25 លោកក៏ពោលថា៖ កាណានត្រូវបណ្តាសាហើយ! សូមអោយបងប្អូនរបស់វាប្រើវា ទុកជាទាសករដ៏ថោកទាបជាងគេបំផុត!»។ 26 លោកពោលទៀតថា៖ សូមលើកតម្កើងព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់សិម សូមអោយកាណានបានទៅជា ទាសកររបស់សិមចុះ! 27 សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានអោយយ៉ាផេត មានចិត្តទូលំទូលាយ អោយគេបានស្នាក់នៅក្នុងជំរំរបស់សិម ហើយអោយកាណានបានទៅជាទាសករ របស់អ្នកទាំងពីរ»។ 28 ក្រោយទឹកជំនន់ធំ លោកណូអេរស់បានបីរយហាសិបឆ្នាំទៀត។ 29 លោករស់បានទាំងអស់ប្រាំបួនរយហាសិបឆ្នាំ បន្ទាប់មក លោកក៏ទទួលមរណភាព។
