1 កាលលោកម៉ាដេកាយជ្រាបដំណឹងនេះលោកហែកសម្លៀកបំពាក់ ហើយស្លៀកបាវ និង រោយផេះលើក្បាល។ លោកដើរកាត់ទីក្រុង ទាំងស្រែកយំយ៉ាងជូរចត់។ 2 លោកទៅឈរទល់មុខនឹងមាត់ទ្វាររាជវាំងដ្បិតលោកមិនអាចចូលទៅក្នុងបាន ដោយស្លៀកបាវបែបនេះឡើយ។ 3 នៅតាមអាណាខេត្តនីមួយៗពេលគេបានទទួលលិខិត និង រាជក្រឹត្យហើយ ជនជាតិយូដានាំគ្នាកាន់ទុក្ខយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេតមអាហារយំសោកសង្រេង ហើយមានពួកគេជាច្រើននាំគ្នាស្លៀកបាវដេកនៅក្នុងផេះ។ 4 ពួកស្ត្រីបំរើ និង មហាតលឹករបស់ព្រះនាងអេសធើរបាននាំដំណឹងនេះ មកទូលថ្វាយព្រះនាង ហើយព្រះមហាក្សត្រិយានីរន្ធត់ព្រះហប្ញទ័យពន់ប្រមាណ។ ព្រះនាងអោយគេយកសម្លៀកបំពាក់ទៅជូនលោកម៉ាដេកាយជំនួសបាវដែលលោកស្លៀកជាប់នឹងខ្លួន តែលោកម៉ាដេកាយពុំព្រមទេ។ 5 ពេលនោះព្រះនាងអេសធើរបានហៅលោកហាថាក់ ជាមហាតលឹកដែលព្រះរាជាអោយមកនៅបំរើព្រះនាង។ ព្រះនាងបញ្ជាគាត់អោយទៅសួរលោកម៉ាដេកាយអំពីមូលហេតុដែលជំរុញអោយលោកធ្វើបែបនេះ។ 6 លោកហាថាក់ក៏ទៅជួបលោកម៉ាដេកាយនៅទីលានក្រុង ដែលស្ថិតនៅទល់មុខនឹងមាត់ទ្វាររាជវាំង។ 7 លោកម៉ាដេកាយរៀបរាប់ប្រាប់គាត់អំពីហេតុការណ៍ទាំងអស់ដែលកើតមាន ព្រមទាំងពន្យល់យ៉ាងលំអិតអំពីរឿងប្រាក់ដែលលោកហាម៉ានបានសន្យាបញ្ចូលទៅក្នុងឃ្លាំងរាជទ្រព្យ ប្រសិនបើស្តេចចេញបញ្ជាអោយគេប្រល័យជីវិតជនជាតិយូដា។ 8 លោកក៏បានប្រគល់រាជក្រឹត្យមួយច្បាប់ដែលគេចេញផ្សាយនៅក្រុងស៊ូសាន ស្តីអំពីការប្រល័យពូជសាសន៍យូដាអោយលោកហាថាក់ ដើម្បីគាត់យកទៅថ្វាយព្រះនាងអេសធើរ ព្រមទាំងរៀបរាប់ហេតុការណ៍នេះថ្វាយព្រះនាងផង។ លោកក៏បានសូមអោយព្រះនាងចូលទៅគាល់ព្រះរាជា ដើម្បីសូមការប្រណីសន្តោស និង ទូលអង្វរព្រះរាជា សំរាប់ជាតិសាសន៍របស់ព្រះនាង។ 9 លោកហាថាក់ក៏នាំពាក្យទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកម៉ាដេកាយ ទៅទូលព្រះនាងអេសធើរ។ 10 ព្រះនាងប្រាប់លោកហាថាក់អោយទៅជំរាបលោកម៉ាដេកាយវិញថា៖ 11 «ពួករាជបំរើ និង ប្រជាជននៅក្នុងអាណាខេត្តរបស់ស្តេច សុទ្ធតែដឹងថាបុរស ឬ ស្ត្រីណាដែលហ៊ានចូលទៅគាល់ស្តេចនៅសាលខាងក្នុងរាជដំណាក់ ដោយស្តេចមិនបានត្រាស់ហៅនោះ នឹងមានទោសដល់ស្លាប់ ស្របតាមច្បាប់ដែលមានចែងទុកសំរាប់មនុស្សទួទៅ។ ប៉ុន្តែ បើព្រះរាជាហុចដំបងរាជ្យធ្វើពីមាសអោយនោះទើបរួចជីវិត។ ចំពោះខ្ញុំវិញ ព្រះរាជាមិនបានហៅខ្ញុំអោយចូលគាល់ អស់រយៈពេលមួយខែមកហើយ»។ 12 គេក៏នាំរាជសវនីយ៍របស់ព្រះនាងអេសធើរទៅជំរាបលោកម៉ាដេកាយ។ 13 លោកម៉ាដេកាយអោយគេនាំពាក្យទៅទូលព្រះនាងអេសធើរវិញថា៖ «បពិត្រព្រះមហាក្សត្រិយានី សូមកុំនឹកស្មានថា ព្រះនាងអាចគេចផុតពីសេចក្តីវិនាសដែលនឹងកើតមានចំពោះជនជាតិយូដាទាំងអស់ឡើយ។ 14 ប្រសិនបើព្រះនាងសំងំស្ងៀម នៅពេលនេះ ជនជាតិយូដាមុខតែទទួលជំនួយ និង រួចជីវិត តាមមធ្យោបាយមួយផ្សេងទៀត រីឯព្រះនាងវិញ ព្រះនាងនឹងវិនាសផុតពូជ។ ក៏ប៉ុន្តែ តើនរណាដឹង ព្រះនាងបានឡើងធ្វើជាព្រះមហាក្សត្រិយានីដូច្នេះ ប្រហែលជាដើម្បីសង្គ្រោះជនជាតិយូដានៅពេលនេះហើយមើលទៅ!»។ 15 ពេលនោះ ព្រះនាងអេសធើរចាត់គេអោយទៅជំរាបលោកម៉ាដេកាយថា ៖ 16 «សូមអញ្ជើញទៅប្រមូលជនជាតិយូដាទាំងអស់នៅក្រុងស៊ូសាន អោយតមអាហារសំរាប់ខ្ញុំ ក្នុងរវាងបីថ្ងៃ គឺទាំងថ្ងៃទាំងយប់មិនត្រូវបរិភោគ ឬ ផឹកអ្វីឡើយ។ រីឯខ្ញុំ និង ស្ត្រីបំរើរបស់ខ្ញុំក៏តមអាហារដែរ។ ខ្ញុំនឹងទៅគាល់ស្តេចទោះបីខុសច្បាប់ក៏ដោយ បើខ្ញុំត្រូវវិនាស នោះអោយវិនាសទៅចុះ»។ 17 លោកម៉ាដេកាយចាកចេញទៅ ហើយធ្វើតាមសេចក្តីទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះនាងអេសធើរបង្គាប់។
