1 កាលព្រះបាទសូលសោយទិវង្គត។ ផុតទៅ លោកដាវីឌដែលបានវាយឈ្នះជនជាតិអាម៉ាឡេកក៏វិលត្រឡប់មកក្រុងស៊ីគឡាក់វិញ ហើយស្នាក់នៅក្រុងនោះពីរថ្ងៃ។ 2 នៅថ្ងៃទីបី មានបុរសម្នាក់មកពីជំរំរបស់ព្រះបាទសូលគាត់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់រហែក ហើយរោយដីលើក្បាលខ។ កាលបានជួបលោកដាវីឌហើយគាត់ក្រាបថ្វាយបង្គំ។ 3 លោកដាវីឌសួរថា ៖ «អ្នកមកពីណា?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំបាទរត់ចេញពីជំរំអ៊ីស្រាអែល»។ 4 លោកដាវីឌសួរទៀតថា៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? ចូររៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំមកមើល៍!»។ បុរសនោះឆ្លើយថា ៖«ទាហានអ៊ីស្រាអែលបាក់ទ័ពរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ហើយមានទាហានជាច្រើនត្រូវគេសម្លាប់ សូម្បីតែព្រះបាទសូល និង សម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រក៏សោយទិវង្គតដែរ»។ 5 លោកដាវីឌសួរយុវបុរសដែលនាំដំណឹងមកនោះថា៖ «ម្ដេចក៏អ្នកដឹងថាព្រះបាទសូល និង សម្តេចយ៉ូណាថានសុគត?»។ 6 យុវបុរសរៀបរាប់ថា៖ «ពេលកើតហេតុការណ៍នោះ ខ្ញុំបាទក៏ស្ថិតនៅលើភ្នំគីលបោដែរ។ ខ្ញុំបាទបានឃើញព្រះបាទសូលច្រត់នៅលើលំពែងរបស់ស្តេច ហើយមានរទេះចំបាំង និង ទ័ពសេះរបស់សត្រូវដេញតាមយ៉ាងប្រកិត។ 7 ព្រះរាជាងាកមកទតឃើញខ្ញុំបាទ ហើយត្រាស់ហៅខ្ញុំបាទ។ ខ្ញុំបាទឆ្លើយថា "ព្រះករុណាថ្លៃវិសេស!"។ 8 ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការសួរខ្ញុំថា"អ្នកជានរណា?"ខ្ញុំបាទទូលថា "ទូលបង្គំជាជនជាតិអាម៉ាឡេក"។ 9 ពេលនោះព្រះរាជាបង្គាប់មកខ្ញុំបាទថា "ចូរមកជិតយើងសម្លាប់យើងទៅ! ទោះបីយើងនៅដឹងខ្លួនក្តីក៏យើងកាន់តែល្វើយទៅៗ"។ 10 ខ្ញុំបាទចូលទៅជិត ហើយធ្វើគុតព្រះរាជាទៅ ដ្បិតខ្ញុំបាទដឹងច្បាស់ថាដោយស្តេចបរាជ័យដូច្នេះ ទ្រង់មិនអាចរស់តទៅទៀតបានឡើយ។ ខ្ញុំបាទដោះយកមកុដ និង ខ្សែដៃរបស់ស្តេចដែលខ្ញុំបាទសូមយកមកជូនលោកម្ចាស់នៅទីនេះ»។ 11 លោកដាវីឌទាញសម្លៀកបំពាក់របស់លោកមកហែក ហើយអស់អ្នកដែលនៅជាមួយលោកក៏ធ្វើដូចលោកដែរ។ 12 ពួកគេកាន់ទុក្ខយំសោក និង តមអាហាររហូតដល់ល្ងាច ដើម្បីរំលឹកដល់ព្រះបាទសូល សម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រ ព្រមទាំងកងទ័ពរបស់ព្រះអម្ចាស់ និង ពូជពង្សអ៊ីស្រាអែល ដែលបានបាត់បង់ជីវិតនៅលើសមរភូមិ។ 13 បន្ទាប់មក លោកដាវីឌមានប្រសាសន៍ទៅកាន់យុវបុរសដែលនាំដំណឹងមកជំរាបលោកនោះថា៖ «អ្នកជានរណា?»។ គាត់ឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំបាទជាកូនរបស់ជនជាតិអាម៉ាឡេកម្នាក់ ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកនេះ»។ 14 លោកដាវីឌមានប្រសាសន៍ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកហ៊ានលើកដៃធ្វើគុតស្តេចដែលព្រះអម្ចាស់បានចាក់ប្រេងអភិសេក?»។ 15 លោកដាវីឌហៅក្មេងបំរើម្នាក់របស់លោកមករួចបញ្ជាថា៖ «ចូរមកជិតហើយសម្លាប់អ្នកនេះចោលទៅ!»។ អ្នកបំរើនោះក៏សម្លាប់ជនជាតិអាម៉ាឡេក។ 16 លោកដាវីឌពោលថា ៖ «អ្នកស្លាប់ ព្រោះតែកំហុសរបស់អ្នកទេ ពាក្យសំដីរបស់អ្នកបាននាំទោសមកលើខ្លួនឯង ព្រោះអ្នកពោលថា អ្នកបានធ្វើគុតស្ដេចដែលព្រះអម្ចាស់ចាក់ប្រេងអភិសេក»។ 17 លោកដាវីឌបានលើកទំនុកមួយបទ ដើម្បីរំលឹកដល់ព្រះបាទសូល និង សម្តេចយ៉ូណាថានជាបុត្រ។ 18 លោកបានបញ្ជាអោយគេបង្រៀនទំនុកនេះដល់អ្នកស្រុកយូដា គឺ«ទំនុកធ្នូ » ដែលមានកត់ត្រាទុក ក្នុងក្រាំង «ជនសុចរិត»។ 19 អ៊ីស្រាអែលអើយ! ហេតុអ្វីបានជាវិរជនរបស់អ្នក ត្រូវគេសម្លាប់នៅលើកំពូលភ្នំយ៉ាងនេះ? ហេតុអ្វីបានជាវិរបុរសដ៏អង់អាច ត្រូវបាត់បង់ជីវិតដូច្នេះ? 20 មិនត្រូវប្រកាសដំណឹងនេះនៅក្រុងកាថឡើយ ហើយក៏មិនត្រូវផ្សព្វផ្សាយដំណឹងនេះ នៅតាមផ្លូវក្នុងក្រុងអាសកាឡូនដែរ ក្រែងលោកូនស្រីរបស់ជនជាតិភីលីស្ទីន នាំគ្នាអរសប្បាយ ក្រែងលោកូនស្រីនៃសាសន៍ដទៃនាំគ្នាត្រេកអរ។ 21 ជួរភ្នំគីលបោអើយ ! សូមកុំអោយមានទឹកសន្សើម ឬ ភ្លៀង ធ្លាក់មកលើអ្នកឡើយ ហើយក៏កុំអោយមានចំការដែលផ្តល់ភោគផលទៀតដែរ។ ដ្បិតនៅទីនេះហើយដែលសត្រូវបាន បន្ទាបបន្ថោកខែលរបស់វិរបុរសដ៏អង់អាច ហើយខែលរបស់ព្រះបាទសូល ក៏លែងបានលាបប្រេងតទៅទៀតដែរ។ 22 ធ្នូរបស់សម្តេចយ៉ូណាថានឥតរេថយឡើយ ហើយដាវរបស់ព្រះបាទសូល ក៏មិនស៊កចូលស្រោមវិញដែរ ដរាបណាមិនបានបង្ហូរឈាមសត្រូវ និង សម្លាប់ ទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់ពួកគេទេនោះ។ 23 ព្រះបាទសូល និង សម្តេចយ៉ូណាថាន ជាមនុស្សគួរអោយស្រឡាញ់ និង គោរពរាប់អាន ពេលរស់ គឺរស់ជាមួយគ្នា ហើយពេលសោយទិវង្គត ក៏សោយទិវង្គតជាមួយគ្នាដែរ។ ទាំងបិតា ទាំងបុត្រា រហ័សដូចសត្វឥន្ទ្រី ហើយខ្លាំងដូចសត្វសិង្ហ។ 24 ឱកូនស្រីនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលអើយ! ចូរយំស្រណោះព្រះបាទសូលទៅ ព្រោះទ្រង់តែងប្រទានអោយពួកនាង មានសម្លៀកបំពាក់ដ៏រុងរឿងត្រចះត្រចង់ ព្រមទាំងមានរំយោលមាសទៀតផង។ 25 ហេតុអ្វីបានជាវិរបុរសដ៏អង់អាចត្រូវស្លាប់ ក្នុងពេលប្រយុទ្ធដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាសម្តេចយ៉ូណាថាន ត្រូវខ្មាំងចាក់ទម្លុះនៅលើកំពូលភ្នំដូច្នេះ?។ 26 បងយ៉ូណាថាន ជាទីស្រឡាញ់បំផុតអើយ ចិត្តខ្ញុំឈឺចាប់ខ្លោចផ្សា ដោយសារបាត់បង់រូបបង សេចក្តីស្រឡាញ់របស់បងវិសេសបំផុត គឺប្រសើរលើសសេចក្តីស្រឡាញ់ របស់ស្រីៗទៅទៀត។ 27 ហេតុអ្វីបានជាវិរបុរសដ៏អង់អាច ត្រូវស្លាប់ដូច្នេះ? ហេតុអ្វីបានជាគ្រឿងសាស្ត្រាវុធ ក៏ត្រូវវិនាសអន្តរាយអស់ដូច្នេះ?
